Tuesday, October 15, 2013

ကမာၻတည္မယ့္ ကဗ်ာ...





႐ုတ္တရက္ ႐ြာခ်လိုက္ေသာမိုးေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ထဲလမ္းမေပၚမွလူေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သည္းသည္း ျဖစ္သြားၾကရ၏။ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွ ေစ်းသည္မ်ားမွာ အမိုးအျဖစ္အသံုးျပဳႏိုင္ေသာ ေရာင္စံုထီးၾကားႀကီးမ်ားကို ဖြင့္သူဖြင့္၊ ေရာင္းေနေသာပစၥည္းမ်ားအား ပလတ္စတစ္ႏွင့္ အုပ္သူအုပ္ျဖင့္ ကိုယ္စီအလုပ္႐ႈပ္သြားၾက၏။

ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူမ်ားမွာလည္း ထီးအဆင္သင့္ပါသူေတြက ထီးကိုထုတ္ၿပီး ဖြင့္ေဆာင္း ရ၊ ထီးမပါေသာသူေတြက နီးစပ္ရာေနရာမ်ား႐ွိ မိုးခိုႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ားသို႔ အေျပးအလႊားသြားၾကရျဖင့္ ခဏတြင္းခ်င္းမွာပင္ ႐ႈပ္ယွက္္ခတ္သြားၾကေလေတာ့သည္။

“ဟား...ဟား၊ ေဟ့ေကာင္ ၀ဏၰ... ဟိုမွာၾကည့္လိုက္စမ္း”

 ရယ္သံတစ္၀က္ျဖင့္ သူ႔အား လက္တို႔ကာ ေျပာလိုက္ေသာ ထူးေက်ာ္၏ေလသံက အာေလးလွ်ာေလးသံ နည္းနည္းေပါက္ေနခဲ့တာ အမွန္။ ထူးေက်ာ္ညႊန္ျပရာဆီသို႔ သူတို႔ထိုင္ေနခဲ့ေသာ ဘီယာဆိုင္အတြင္းမွေန အညိဳ ေရာင္မွန္ခ်ပ္မ်ားကို ေဖာက္ထြင္းကာ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိ၏။ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းက တကယ့္ကို ရယ္ခ်င္စ ရာပင္။ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္မွာ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ရပ္ရင္း ထီးကို အသည္းအသန္ဖြင့္ေန႐ွာသည္။ သို႔ ေသာ္ ထီးဖြင့္လိုက္တိုင္း ေလက တိုက္လိုက္၊ သူ႔ထီးက လန္ထြက္သြားလိုက္ႏွင့္ အခါခါ ျဖစ္ေနရသည့္အထဲ ခ်ိဳင္း ၾကားမွ သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္ႀကီးအား ျပဳတ္က်သြားမွာ စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ခဏခဏ ျပန္ညႇပ္ေနခဲ့ရေသးေလတာ။ ဒီၾကားထဲ လူေတြက သူ႔ကို တိုးတိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔ျဖင့္ တြန္းတိုက္သြားၾကေတာ့ သူ႔ချမာ လူေတြၾကားထဲ ယိုင္ထိုးယိုင္ထိုး ျဖစ္ေနရ ႐ွာေသး၏။

“ေဟာ...ေဟာ..ၾကည့္၊ သူ႔ထီးက လန္သြားျပန္ၿပီ။ ဟား...ဟား”

ေဘးနားမွ ျပည့္စံုကပါ ရယ္သံစြက္လွ်က္ ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ေျပာ၏။ ျပည့္စံု၏အသံမွာ ထူးေက်ာ္နည္းတူ အာေလး လွ်ာေလးျဖစ္ေနခဲ့တာ သူသတိထားမိလိုက္၏။ ထိုအခါမွ သူ႔ကိုယ္သူ အထိတ္တလန္႔ ျပန္ေတြးမိလာသည္။ သူစကားေျပာလိုက္ရင္လည္း ဒီေကာင္ေတြလို အာေလးလွ်ာေလးသံ ေပါက္ေနလိမ့္မလားမသိ။ အေတြးႏွင့္အတူ ေစာေစာက ျမင္ကြင္းအေပၚ ရယ္ခ်င္စိတ္တို႔ အားေလွ်ာ့သြားသည္။

မလံုမလဲျဖင့္ သူ႔ကိုယ္သူအနံ႔ခံၾကည့္မိေတာ့ ေသာက္ထားေသာ ဘီယာတန္ခိုးမ်ားေၾကာင့္ ခ်ဥ္စုတ္စုတ္အနံ႔ကို ခပ္သဲ့သဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဒါဟာ မွန္အလံုပိတ္ထားတဲ့ အဲကြန္းအခန္းထဲမွာမို႔ေနမွာပါဟု ရီေ၀စြာေတြးရင္း စားပြဲေပၚမွ လက္က်န္ဘီယာခြက္ကို သူေမာ့ေသာက္ပစ္လိုက္သည္။

“ထပ္ခ်ဦးမလား ၀ဏၰ”
“သေဘာပဲေလ”

ျပည့္စံု၏အေမးကို ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ျပန္ေျဖရင္း ဆိုင္နံရံထက္မွ တိုင္ကပ္နာရီဆီ မသိမသာလွမ္းၿပီး ခိုးၾကည့္မိ ၏။ ညေန ငါးနာရီ ထိုးခါနီးေနၿပီ။ အိမ္ျပန္သင့္ေနၿပီဟု စိတ္ထဲေတြးမိေသာ္လည္း ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ဆိုသလို သူ ခပ္တည္တည္ လုပ္ေနမိေတာ့ ထူးေက်ာ္က...

“ငါေတာ့ ေတာ္ၿပီကြာ။ ျပန္ေတာ့မယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုးေအးေအးနဲ႔ဆို ဘီယာေသာက္ရတာ ဖီးလ္က်ဲတယ္။ ငါတို႔ ဒီဆိုင္မွာ စ,ေသာက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းက မိုးမ႐ြာလို႔ ဘီယာကစ္လိုက္တာ”
“ဘာလဲ...၊ မင္းက ခု အျပင္းကစ္ခ်င္ေသးလို႔လား”

ျပည့္စံု၏အသံက စိတ္ေခၚသည့္အသံမ်ိဳး။ ၾကားထဲမွေန အေျခအေနကို ၿငိမ္ၿပီး သူၾကည့္ေနလိုက္၏။ ထူးေက်ာ္က မ်က္ႏွာေ႐ွ႕တြင္ လက္၀ါးတစ္ဖက္ကာျပကာ ေခါင္းကိုယမ္းရင္း ေျပာသည္။

“ဟာ... ခု ဘယ္ကစ္လို႔ျဖစ္ေတာ့မလဲကြ၊ ႏွစ္ပင္လိမ္ၿပီး ႐ြဲသြားမွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ခုပဲ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ့္ ဟာကို။ ေက်ာင္းကျပန္လာတယ္လည္း ဆိုေသး၊ အရက္မူးၿပီး ကြဲကြဲနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္သြားရင္ ငါကိြဳင္တက္လိမ့္မယ္”
“မင္းေရာ...၀ဏၰ”

ျပည့္စံုက သူ႔ဘက္လွည့္ၿပီး ေမးလာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ပိုက္ထားေသာ အေနအထားမွေနၿပီး ပခံုးကိုစံုတြန္႔ျပ လိုက္သည္။ ေျပာရမယ္ဆို ၾကားေန၀ါဒအား သူက်င့္သံုးလိုက္ျခင္းသာ။ တကယ္ေတာ့ ထူးေက်ာ္နည္းတူ သူလည္း အိမ္ျပန္ခ်င္ေနမိ၏။ အျပင္းလည္း မေသာက္ခ်င္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ ျပည့္စံုအား ထူးေက်ာ္ေျပာလိုက္သလို မ်ိဳးေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီး သူမေျပာခ်င္မိ။ ေတာ္ၾကာ သူ႔အား အိမ္မပိုင္သူဟု ေက်ာင္းကေဘာ္ဒါေတြၾကားမွာ ျပည့္စံုဆိုတဲ့ေကာင္ ေလွ်ာက္ဖြေနရင္ မခက္ပါလား။

“မင္းလည္း မေသာက္ပါနဲ႔ေတာ့ ၀ဏၰရာ၊ ငါတို႔ ျပန္ၾကရေအာင္။ ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုးလည္း ေက်ာင္းလစ္ၿပီး ငါတို႔ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြသြား၊ လုပ္ခ်င္တာေတြလည္း လုပ္ခဲ့ၾကၿပီးၿပီပဲကြာ”

ထူးေက်ာ္က အားမလိုအားမရဟန္ျဖင့္ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ခပ္ညည္းညည္း ေလသံျဖင့္ ေျပာလာ၏။ ထူးေက်ာ္ စကားက ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါသည္။ ဒီေန႔ သူတို႔သံုးေယာက္ လိႈင္သာယာဘက္မွ ရန္ကုန္အေနာက္ပိုင္း နည္းပညာတကၠသိုလ္ဟု အမည္တြင္သည့္ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီသို႔ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ၾက။ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး သူ တို႔သင္ရေသာ ဒုတိယႏွစ္ Civil သင္ခန္းစာမ်ားအစား  ေျမနီကုန္းဒဂံုစင္တာမွ ကားအသစ္တင္ေသာ သရီးဒီ႐ုပ္ ႐ွင္႐ံုတြင္ အရင္ဆံုး ႐ုပ္႐ွင္၀င္ၾကည့္ျဖစ္ၾက၏။ ေနာက္ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းေဆာ့ႏိုင္သည့္ အင္တာနက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ ေနာက္ဆံုးပိတ္ အခု မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚမွ ဘီယာဆိုင္သို႔ ေရာက္ေနခဲ့ေလေတာ့တာ။

သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ ထူးေက်ာ္၏စကားအား ဘာသိဘာသာ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ေနလိုက္မိသည္။ ေအးရာေအးေၾကာင္း ပံုစံကို မသိမသာဖမ္းရင္း ျပည့္စံုထံမွ ဘာသံထြက္လာမလဲဟု ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ နားစြင့္ေနမိ၏။

“ဒါဆိုလည္း လိမ့္ၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ အျပင္မွာ မိုးသည္းေနတယ္”

ျပည့္စံု၏အသံက ထူးေက်ာ္၏စကားမ်ားအေပၚ တစ္ခုခုကို သေဘာေပါက္သြားသည့္ အသံမ်ိဳး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မၾကာခင္ျပန္ျဖစ္ေတာ့မွာ ေသခ်ာသြားတာမို႔ သူ႔ရင္ထဲတြင္ တိတ္တဆိတ္ ၀မ္းသာသြားမိရ၏။ ထူးေက်ာ္က အားတက္သေရာ ေလသံျဖင့္...

“မိုးသည္းတာ ဘာျဖစ္သလဲကြာ။ ငါတို႔ ဒီကထြက္ရင္ တကၠစီ ငွားစီးသြားၾကမွာပဲဟာ။ ဟုတ္တယ္မို႔လား ၀ဏၰ”

ဒီတစ္ခါေတာ့ ထူးေက်ာ္၏စကားအား သူခပ္သြက္သြက္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိပါသည္။

သူတို႔သံုးေယာက္ က်သင့္ေငြအား အခ်ိဳးက်စီ႐ွင္းၿပီး ဘီယာဆိုင္ထဲမွေနထြက္ခဲ့ေတာ့ အျပင္ဘက္တြင္ မိုးက သည္းထန္လြန္းေနခဲ့ပါသည္။ သူႏွင့္ ျပည့္စံုတို႔ထံတြင္ ထီးမပါခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ထူးေက်ာ္၏ ထီးေကာက္႐ွည္ႀကီး ေအာက္တြင္ သံုးေယာက္သား ပူးပူးကပ္ကပ္ေဆာင္းကာ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ၿပိဳင္တူေျခခ်မိၾကသည္။ သူတို႔ေျခ ေထာက္မ်ားေပၚသို႔ မိုးေရစက္မ်ားက အလုအယက္ လာေရာက္ထိမွန္ၾကေလေတာ့ ျပည့္စံုက စိတ္ပ်က္သံႏွင့္...

“စိုကုန္ၿပီကြာ”
“ဘာျဖစ္လဲကြာ။ တကၠစီေပၚေရာက္မွ ငါတို႔ေက်ာပိုးအိတ္ေတြထဲက ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းေတြနဲ႔ ျပန္လဲလိုက္ ရင္ ရတာပဲဟာ”

 ထူးေက်ာ္၏စကားကို သူ႔စိတ္ထဲမွေန တိတ္တဆိတ္ ေထာက္ခံမိလိုက္၏။ ဟုတ္သည္ေလ။ သူတို႔ေက်ာပိုးအိတ္ ေတြထဲမွာ အေပၚျဖဴ၊ ေအာက္အျပာ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းေတြ ႐ွိေနခဲ့တာပဲ။ ဒဂံုစင္တာမွ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုရဲ႕အိမ္သာထဲမွာ အိမ္ကယူလာတဲ့ အျပင္အ၀တ္အစားေတြနဲ႔လဲ၀တ္ၾကၿပီး GTC ေက်ာင္းသားေတြမွန္းမသိေအာင္ အျပင္မွာ ေလွ်ာက္လည္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အိမ္ျပန္ရင္ ဒီအ၀တ္အစားေတြနဲ႔မွ ျပန္လို႔မရတဲ့ဟာ။ ထူးေက်ာ္ေျပာသလို တကၠစီထဲ မွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္လဲ၀တ္ရမွာပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေတြ႔ဖို႔မလြယ္လွေသာ၊ ျပန္ေတြ႔ရင္လည္း ဂ႐ုစိုက္စရာ မလိုေသာ တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာအား သူတို႔အေနျဖင့္ ဘာမွ ႐ြ႔ံေၾကာက္ေနစရာ အေၾကာင္းမ႐ွိ။

သံုးေယာက္သား ထီးတစ္ေခ်ာင္းအရိပ္ကိုခိုရင္း ပလက္ေဖာင္းအစပ္တြင္ ရပ္လိုက္မိၾက၏။ သူတို႔ေက်ာဘက္မွ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာေတာ့ မိုးသည္းသည္း ညေနခင္းထဲတြင္ လူေတြက ႐ႈပ္ေထြးေနၾကဆဲ။ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္မေရာက္မွာ စိုးရိမ္ေနပံုရေသာ ထူးေက်ာ္က အလယ္မွေနၿပီး လာသမွ် တကၠစီမ်ားအား လက္လွမ္းတား ေနေလ၏။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕တကၠစီမ်ားက ရပ္မေပးၾကပဲ ဆက္ေမာင္းသြားၾက၏။ ခရီးသည္ပါေနလို႔လား ဘာလား ေတာ့ သူမသိ။ မိုးေရစက္မ်ားေၾကာင့္ ကားအတြင္းပိုင္းေတြကို သူတို႔ေကာင္းစြာ မျမင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ပင္။

ဒါကို ထူးေက်ာ္က အားမေလွ်ာ့၊ ဆက္တား၏။ ထိုစဥ္ လြယ္ထားေသာ သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ႀကိဳးက ပခံုးေပၚမွ ေလွ်ာက်ခ်င္လာတာမို႔ တစ္ဖက္လွည့္ကာ ျပန္တင္မိေနဆဲ...

“ေဟာ... ကားရၿပီ။ လာၾက ေဟ့ေကာင္ေတြ”

ထူးေက်ာ္က မိုးသံေလသံကိုေက်ာ္ေအာင္ ၀မ္းသာအားရေျပာရင္း သူတို႔အနားမွာ ရပ္လာေသာ တကၠစီ တစ္စီး နားသို႔ တိုးသြားေလ၏။ အိတ္ကို ေသခ်ာျပင္လြယ္ရင္း မိုးစက္မ်ားလြတ္ေအာင္ ထီးေအာက္လိုက္ခိုကာ အနားမွ တကၠစီကို ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ သူ႔ရင္ထဲ ထိတ္ခ,နဲ ျဖစ္သြားရ၏။ ထိုစဥ္...ဒ႐ိုင္ဘာေဘးမွ ပိတ္ထားေသာ ကားျပတင္းမွန္ေလးက ေလွ်ာက်လာခဲ့သည္။

ကားမွန္ခ်ပ္၏အေနာက္မွ အေႏွးျပကြက္တစ္ခုလို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေပၚလာေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုအား သူျမင္ လိုက္ရခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေစာေစာက ထိတ္ခ,နဲခုန္မိေသာ သူ႔ရင္သည္ ဒိုင္းခ,နဲ ပြင့္ထြက္သြားရသလိုပင္။

“ေဖႀကီး”

သို႔ေသာ္ ထိုအသံသည္ သူ႔ႏႈတ္မွ ထြက္ေပၚလာျခင္းမဟုတ္။ ရင္တြင္းမွာသာ ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖင့္ ေရ႐ြတ္ ျမည္တမ္းလိုက္မိျခင္းသာ။

ေဖႀကီးက ကားထဲမွေနၿပီး သူ႔အား ခပ္စူးစူးတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္၏။ ေနာက္... ထူးေက်ာ္ဘက္လွည့္ကာ...
“သားတို႔ ဘယ္သြားမွာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာက္ေျမာင္း သီတာမွတ္တိုင္မွာဆင္းမယ္။ ၿပီးရင္ သူက တာေမြ ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းမေပၚ မွာ ဆင္းမယ္။ သူကေတာ့ ေတာင္ဥကၠလာက ေ၀ဇယႏၱာလမ္းဘက္”
“ဒါဆို အန္ကယ္လ့္ကို သံုးေထာင့္ငါးရာပဲေပးပါ”
“သံုးေထာင္ထားပါလား အန္ကယ္လ္ရာ”

ထူးေက်ာ္က ေစ်းဆစ္၏။

“မရလို႔ပါကြယ္။ အန္ကယ္လ္ေတာင္းတာ ေစ်းအမွန္ပါပဲ”

ထူးေက်ာ္ႏွင့္ အခ်ီအခ်ေျပာေနရင္း ေဖႀကီးက ခပ္စိမ္းစိမ္းမ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ မ်က္မွန္ေအာက္မွေနၿပီး သူ႔ကို ေ၀့ခနဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပန္၏။ ဒီအၾကည့္မ်ိဳးကို သူေကာင္းေကာင္းသိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔ကို ေဒါသထြက္လြန္း လွ်င္ေဖႀကီးက ထိုကဲ့သို႔ ၾကည့္တတ္ျခင္းေၾကာင့္ပင္္။ ေဖႀကီးအၾကည့္က လွ်ပ္တစ္ျပတ္ေလးသာမို႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေတြ ရိပ္မိႏိုင္စရာ အေၾကာင္းေတာ့မ႐ွိ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေက်ာ႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ စိမ့္ခ,နဲ ျဖစ္သြားရေလ၏။

“ကဲ...သြားမယ္ကြာ။ ငါးရာနဲ႔ ဆစ္မေနပါနဲ႔ေတာ့၊ ငါတို႔အားလံုးက ႐ုပ္႐ွိ ေရလွ်ံေတြပဲဟာ။ မင္းေစ်းဆစ္ေနတာနဲ႔ ဒီမွာ စို႐ြဲကုန္ၿပီ”

ျပည့္စံုက ထူးေက်ာ္အား ရယ္သံတစ္၀က္ျဖင့္ ေျပာရင္း ပလက္ေဖာင္းႏွင့္ကပ္လွ်က္ ေနာက္ခန္းကားတံခါးကို ဆြဲ ဖြင့္ကာ ကားေပၚသို႔အရင္ဆံုးတက္ေလ၏။ ေနာက္... ျပည့္စံုေဘးတြင္ သူ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီးေတာ့ ထူးေက်ာ္ က ေနာက္ဆံုးမွ ထီးကိုပိတ္ကာ သူ႔ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လာသည္။ ထူးေက်ာ္ဘက္မွ ကားတံခါးပိတ္လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေဖႀကီးေမာင္းေသာ တကၠစီကားေလး၏ဘီးမ်ားက လမ္းမေပၚတြင္ စတင္ေ႐ြ႔လ်ားေလေတာ့သည္။

 ကားဘီးမ်ား စ,တင္ေ႐ြ႕လ်ားတာႏွင့္ ထူးေက်ာ္တို႔က အက်ႌလဲဖို႔ျပင္ၾက၏။ သူကေတာ့ မလႈပ္မိ။ ဟုတ္သည္ေလ၊ တစ္ေန႔လံုး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ ေက်ာင္းေျပးကာ ေလွ်ာက္လည္၊ ေသာက္စားၿပီးကာမွ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ ေဖႀကီးေမာင္းေသာ တကၠစီကားကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ငွားစီးမိလွ်က္သား ျဖစ္သြားရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အ၀တ္လဲေနလို႔ေရာ သူ႔အတြက္ ဘာထူးလာေတာ့မွာလဲ။

“ေဟ့ေကာင္...၀ဏၰ၊ မင္းကမလဲဘူးလား”

 ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းကို ၾကယ္သီးတပ္ရင္း ထူးေက်ာ္က ပခံုးခ်င္းတိုက္ကာ သူ႔ကိုေမးလာ၏။ သူေခါင္းခါရင္း ကားေမာင္းေနေသာ ေဖႀကီးအား တစ္ခ်က္ခိုးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ထိုအခါ ကားထဲမွ ေနာက္ၾကည့္မွန္ေလးထဲမွာ ေဖႀကီးႏွင့္သူ အၾကည့္ခ်င္း သြားဆံုၾက၏။ စူး႐ွ႐ွမ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ေသာ ေဖႀကီးအၾကည့္ကို သူရင္မ ဆိုင္ရဲတာမို႔ ေခါင္းငံု႔လိုက္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆိုရမည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေ႐ွ႕မွာ သူ႔အား သိ ကၡာက်ေအာင္ ခုထိ ေဖႀကီးက ဘာဆိုဘာမွ မေျပာေသး၊ မလုပ္ေသးပါ။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ေဖႀကီးလုပ္ေနပံုက သူ႔ႏွင့္ သူစိမ္းေတြလိုမ်ိဳး။ သူကလည္း ခုထိ ေဖႀကီးကို မေခၚရဲေသး။

“ဒီေကာင္က အိမ္ပိုင္ပါတယ္ ထူးေက်ာ္ရာ၊ မင္းလိုမဟုတ္ဘူး”

ျပည့္စံု၏အသံက မသိသားဆိုး၀ါးစြာ ထြက္လာျပန္၏။ မွန္အလံုပိတ္ကားအတြင္းမွာ အဲကြန္းဖြင့္ထားေသာ္ လည္း သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ပူေလာင္လာသလို ျဖစ္လာၿပီး ထိုင္ေနရာမွပင္ အေငြ႔ပ်ံထြက္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခ်င္မိ လာရ သည္။ ဒီေကာင္ေတြ ဘာမွမသိပဲ စြတ္ေျပာေနၾကေသာ စကားလံုးမ်ားေၾကာင့္ ၾကာရင္ခက္ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ သူမတားဆီးႏိုင္ခဲ့။ ဟုတ္သည္၊ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္က တကၠသိုလ္ေရာက္မွ ခင္ၾကသူမ်ားမို႔ တစ္ ေယာက္အိမ္လည္း တစ္ေယာက္ မေရာက္ဖူး၊ သူ႔အေဖဘာလုပ္တယ္၊ ကိုယ့္အေဖဘာလုပ္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ေဆြးေဆြးေႏြးေႏြး မေျပာဖူးခဲ့ၾက။ ေနတာလည္း တစ္ေနရာစီမို႔ ေက်ာင္းမွာသာ ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ။ ေတြ႔တာႏွင့္ စာ အေၾကာင္းေျပာဖို႔၊ ေနာက္ဖို႔ ေျပာင္ဖို႔၊ စိတ္၀င္စားေနၾကေသာ ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကဖို႔၊ ေက်ာင္း မွာ ဆရာေတြမသိေအာင္ ဖဲခိုး႐ိုက္ၾကဖို႔၊ ေက်ာင္းတက္ရတာညစ္လာလွ်င္ ခုလိုမ်ိဳး တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းေျပး ဖို႔၊ ဘီယာေသာက္ဖို႔ေလာက္ပဲ အာ႐ံုထားခဲ့ၾကတာ။ ထို႔အတြက္ အခု ကားေမာင္ေနေသာ တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာႀကီးက သူ႔အေဖျဖစ္ေနမွန္းမသိလို႔ ဒီေကာင္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာ သူတို႔အျပစ္မွ မဟုတ္ခဲ့တာပဲ။

ဒါဆို သူကေရာ ခုထိ သူငယ္ခ်င္းေတြေ႐ွ႕မွာ ေဖႀကီးကို ဘာျဖစ္လို႔ မေခၚျဖစ္ေသးတာပါလိမ့္။ ေဖႀကီးက တကၠစီ ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ေယာက္မို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေ႐ွ႕မွာ ေခၚဖို႔ ႐ွက္ေနမိလို႔လား။ ဟင့္အင္း.. အဲ့ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ရ၊ လံုး၀ မဟုတ္ရပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြေ႐ွ႕မွာ သူ႔အား ေဖႀကီး တစ္ခုခုလုပ္လိုက္မွာကို ႐ွက္ေၾကာက္စိုး႐ြ႔ံေနမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ကားေလးကေတာ့ လမ္းမေပၚတြင္ တရိပ္ရိပ္ ေျပးလႊားေနဆဲ။ ထို႔အတူ သူ႔စိတ္တို႔ကလည္း စုစည္းလို႔ မရႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ဟိုဟို ဒီဒီ လြင့္ပ်ံ႕ကာ ပူေလာင္ကၽြမ္းလွ်က္ ႐ွိေနခဲ့ရ၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ေဖႀကီးကို သူ ဘယ္လို အေၾကာင္းျပလို႔ ရႏိုင္မလဲ၊ ႐ွင္းျပလို႔ ရႏိုင္မလဲ။

“ေဟ့ေကာင္ ၀ဏၰ၊ တိတ္လွေခ်လားကြ။ မင္း ေတာ္ေတာ္မူးေနၿပီနဲ႔တူတယ္”

ျပည့္စံုအသံက အာေလးလွ်ာေလးျဖင့္ အက်ယ္ႀကီး ထြက္လာျပန္သည္။ ေခါင္းေပၚမွ ဆံပင္ေတြ ေထာင္သြား မတတ္ စိုး႐ြံ႕သြားမိေသာ္လည္း ဘာမွမျဖစ္ဟန္ေဆာင္ကာ ျပည့္စံုအား ေခါင္းခါျပလိုက္မိ၏။ တစ္ဆက္ တည္းလိုလို ကားေမာင္းေနေသာ ေဖႀကီးအား စိတ္မလံုစြာျဖင့္ မသိမသာလွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ကားတြင္း႐ွိ ေနာက္ ၾကည့္မွန္ေလးထဲမွာ ေဖႀကီးႏွင့္သူတို႔ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုမိသြားၾကျပန္သည္။ မ်က္မွန္ေအာက္မွ ေဖႀကီး၏မ်က္၀န္း မ်ားက စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အေရာင္ေတြ ဖ်ာထြက္ေနသည္ဟုပင္ သူ႔စိတ္ထဲ ေတြးထင္လိုက္မိ၏။ သူ အာေခါင္ေတြေျခာက္ ကာ ေခါင္းထဲမွ ရီေ၀ေ၀ခံစားခ်က္မ်ားပင္ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ခ်င္သြားရျပန္သည္။ ရင္ထဲမွာလည္း စိုး ႐ြံ႕စိတ္၏လႈံ႔ ေဆာ္မႈျဖင့္ တထိတ္ထိတ္ အခုန္ျမန္လာ၏။ ဘာမွမသိပဲ ျပည့္စံုတို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာႏွင့္ ၾကာရင္ ခက္ရေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကားေပၚမွ ဒီေကာင္ေတြ ျမန္ျမန္ဆင္းသြားၾကပါေစေတာ့ဟုသာ စိတ္ထဲမွေန ႀကိတ္ ကာ ဆုေတာင္းေနမိလိုက္သည္။

သူတို႔ခရီးစဥ္အတိုင္း ေက်ာက္ေျမာင္း သီတာမွတ္တိုင္အနီးေရာက္ေတာ့ ထူးေက်ာ္က အရင္ဆင္းသြား၏။ ေနာက္... တာေမြမွ ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းမတစ္ေနရာအေရာက္တြင္ ျပည့္စံုက သူ႔အားႏႈတ္ဆက္လွ်က္ ဆင္းသြားျပန္ ေလသည္။ ျပည့္စံု ဆင္းသြားၿပီးၿပီးခ်င္း ကားထဲတြင္ ေဖႀကီး၏ ေတာက္ေခါက္လိုက္သံက နင့္နင့္သည္းသည္းႏိုင္ လြန္းလွစြာ ထြက္ေပၚလာခဲ့၏။ တစ္ကိုယ္လံုးကိုက်ံဳ႕ကာ ေယာင္ယမ္းၿပီး သူအသက္ေအာင့္ထားလိုက္မိစဥ္ ကား ေလးက ေစာေစာကထက္ပိုၿပီး အ႐ွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းထြက္လိုက္ျခင္းအား ခံစားမိလိုက္သည္။ ခုမွ ကူရာ ကယ္ရာ မဲ့သလိုမ်ိဳးလည္း ျဖစ္လာရ၏။ ကားအျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ မိုးစက္မ်ားက သည္းထန္စြာျဖင့္ ႐ြာသြန္းက်ေနဆဲ။

~~~@~~~

ဖြင့္ဟထားေသာ ျပတင္းေပါက္ဆီမွ တိုး၀င္လာေသာ မိုးသက္ေလက သူ႔အား မေအးျမေစႏိုင္ခဲ့ပါ။ သူ႔ရင္ထဲတြင္ မခံခ်င္စိတ္၊ နာက်င္စိတ္၊ ေဒါသျဖစ္စိတ္တို႔ျဖင့္ ပူေလာင္လြန္းေနခဲ့ရ၏။ အိမ္အျပင္ဘက္ဆီမွ ႐ြာသြန္းေန ဆဲျဖစ္ေသာ မိုးေရစက္မ်ား၏ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ျမည္တမ္းသံတို႔က ထိုခံစားမႈအား ပိုမိုအားေကာင္းေအာင္ လံႈ႔ေဆာ္ ေပးေနခဲ့ၾကသလိုလို။

“မင္းဟာ.. လူျဖစ္မယ့္ေကာင္မဟုတ္ဘူး။ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည့္ေသးဘူး၊ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ ႐ွိေနရမယ့္ အခ်ိန္မွာ လမ္းေပၚေရာက္ေနၿပီး ဘီယာေလးတျမျမနဲ႔။ ဘာလဲ၊ မင္းက မင္းကိုယ္မင္း သိပ္ဟုတ္ေနၿပီလို႔ ထင္ေန တာလား။ အဲ့ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေဆာရီးပဲ ၀ဏၰ။ ငါအဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေကာင္မ်ိဳးကို သားမေတာ္ခ်င္ဘူး။ သိပ္႐ွက္ဖို႔ ေကာင္း လြန္းလို႔ပဲ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီလိုပံုမ်ိဳး မင္းဆက္လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ အဆိပ္ပင္ကိုေတာ့ ငါေရမေလာင္းႏိုင္ဘူး။ ကဲ... မင္း ဘာဆက္လုပ္မွာလဲ။ မင္းလမ္းကို မင္းဘာသာမင္း ေသခ်ာေ႐ြးေတာ့ ၀ဏၰ”

 ေဖႀကီးကေတာ့ တစ္လမ္းလံုး ထိန္းခ်ဳပ္ထားရသမွ်တို႔အား သူ႔အေပၚ စိတ္႐ွိသမွ်ေပါက္ကြဲၿပီးေနာက္ ညမေမွာင္မီ ကားျပန္အပ္ဖို႔ရာ အံုနာအိမ္႐ွိရာဆီသို႔ ျပန္ထြက္သြားခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ေဖႀကီးေျပာသြားခဲ့ေသာ ေဒါသေရာင္ လႊမ္းသည့္ စကားသံမ်ားက ခုထိ သူ႔နားထဲမွ ထြက္မသြားၾကေသး။ ညေနတုန္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႔အား ေဖႀကီးထိုးခဲ့ေသာ လက္သီးခ်က္မ်ားထက္ ထိုစကားမ်ားက သူ႔ရင္ကို ပိုမိုနာက်င္ေစ ႏိုင္လြန္းလွပါသည္။

တကယ္ဆို သူ႔ကို ေဖႀကီး ဒီလိုမေျပာသင့္ပါ။ သူေက်ာင္းေျပးျခင္း၊ ဘီယာေသာက္ျခင္းတို႔က တစ္ခါတစ္ ေလမွသာ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသားသဘာ၀ ေပ်ာ္႐ႊင္ေပါ့ပါးစြာ ေနတတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေက်ာင္းမွ ႐ြယ္တူသူငယ္ ခ်င္းတခ်ိဳ႕လို မူးယစ္ေဆး၀ါး ဘာညာ၊ သူမသံုးျဖစ္။ ေက်ာင္းသူလွလွေလးမ်ားႏွင့္လည္း ေပြေပြ႐ႈပ္႐ႈပ္ မေနမိ။ ဆ ရာမ်ားမသိေအာင္ တစ္ခါတစ္ရံ ဖဲခိုး႐ိုက္တတ္ေသာ္လည္း အေပ်ာ္သေဘာမွလြဲၿပီး ေလာင္းကစားအား ခံုမင္ႏွစ္ သက္ျခင္းတို႔ မျဖစ္မိတာက အမွန္။ ထို႔ျပင္ ဒီႏွစ္က ဒုတိယႏွစ္မို႔ B. Tech ၀င္ႏိုင္ဖို႔ သူႀကိတ္ႀကိဳးစားေနခဲ့မိေသး တာ။ သားအဖႏွစ္ေယာက္တည္းသာ႐ွိေသာ သူႏွင့္ေဖႀကီးတို႔ဘ၀အတြက္ သူဘက္ကလည္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားေနမိခဲ့ေလတာ။

ဒါေတြကို ေဖႀကီးက မသိပဲႏွင့္ သူ႔အား စြပ္စြဲေျပာရက္သည္။ ‘လူျဖစ္မယ့္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး’၊ ‘အဆိပ္ပင္ ေရမေလာင္းႏိုင္ဘူး’ဆိုေသာ စကားေတြကို သူမခံခ်င္မိ။ သူ႔မာနတို႔အား ႏိႈးဆြေနခဲ့သလို ခံစားရမိ၏။ သူ႔အား ေဖ ႀကီး အထင္ေသး၊ ႐ႈပ္ခ်လြန္းသည္ဟူေသာ အေတြးတို႔က ေသြးေၾကာတစ္ေလွ်ာက္ ေမႊေႏွာက္စီးဆင္းေနခဲ့ၾက သည္ ထင္ရ၏။

ေရျမႇဳပ္ေမြ႔ယာ ခပ္ထူထူခင္းထားေသာ ကုတင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနရာမွ သူေအာက္သို႔ ဆင္းလိုက္၏။ ထိုအခါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္႐ွိ နံရံထက္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေပၚမွန္ထဲမွ သူ႔မ်က္ႏွာအား မ်က္ႏွာက်က္ဆီမွ ဖ်ာက်ေနခဲ့သည့္ မီးေခ်ာင္းအလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ေၾသာ္ ေဖႀကီးရဲ႕ ေဒါသ လက္သီးေတြထဲမွတစ္လံုးက သူ႔ဘယ္ဘက္ေမး႐ိုးတစ္၀ိုက္ကို အနည္းငယ္ညိဳမည္း၊ ေယာင္ကိုင္းေနေစခဲ့ပါလား။

သူ မဲ့ၿပံဳးတစ္ခ်က္ကို ၿပံဳးလိုက္မိသည္။ ဘယ္ဘက္ေမး႐ိုးေနရာက ေအာင့္ခ,နဲခံစားရ၏။ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာေခါင္းခါရင္း သူထပ္ၿပံဳးမိလိုက္ျပန္သည္။ ေနာက္... သူ႔ဗီ႐ိုေလးထဲမွ ခရီးေဆာင္ေက်ာပိုးအိတ္ႏွင့္ အ၀တ္အစားတခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ယူကာ ကုတင္ေပၚသို႔ ပစ္တင္လိုက္၏။ ထိုစဥ္ လက္မွာပတ္ထားေသာ Casio တံဆိပ္ ဓာတ္ခဲနာရီ အမည္းေရာင္ေလးက တစ္နာရီ တစ္ခါျမည္သည့္ အေလ့အထအတိုင္း တီ,ခနဲ တစ္ခ်က္ထ,ျမည္လာသည္။ နာရီ ကိုၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ညခုနစ္နာရီ။

အ၀တ္မ်ားကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႔ ခပ္သြက္သြက္ေလး သူထည့္လိုက္၏။ ခုေန ျမန္ျမန္လုပ္ရမည္။ မလုပ္လို႔မျဖစ္၊ ညခုနစ္နာရီဆိုတာ ခါတိုင္း ေဖႀကီးကားအပ္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေနက်အခ်ိန္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခုေလာေလာ ဆယ္ ေဖႀကီးျပန္မလာေသးခင္ ဒီအိမ္ေပၚကေန သူအျမန္ဆံုး ဆင္းရမည္။ ‘လူျဖစ္မယ့္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး’ဆို ေသာ ေဖႀကီး၏ စကားမွားေၾကာင္း ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ သူသက္ေသျပခ်င္မိေန၏။

ဒီညေတာ့ ျပည့္စံုအိမ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ထူးေက်ာ္အိမ္မွာျဖစ္ျဖစ္ သူအိပ္မည္။ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ သူအလုပ္႐ွာၿပီး ရရာအလုပ္ ၀င္လုပ္မည္။ ေနာက္... ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အေဆာင္ငွားေနၿပီးေနမည္။ ေက်ာင္းေတာ့ ခဏနား ထားရမည္ ထင္၏။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမ႐ွိ၊ အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္ကာ ပိုက္ဆံစုမိၿပီးေနာက္ သူေက်ာင္းျပန္တက္မည္။ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုးျဖစ္ကာ ဘြဲ႔ရၿပီးေတာ့မွ ေခါင္းေမာ့ ရင္ေကာ့ၿပီး ေဖႀကီးဆီသို႔ သူျပန္လာမည္။

စိတ္ကူးထဲမွ အစီအစဥ္အား ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေက်နပ္သြားရ၏။ မွတ္ပံုတင္၊ ေက်ာင္းသားကဒ္၊ လက္ကိုင္ဖုန္း၊ လက္ပ္ေတာ့ကြန္ပ်ဴတာေလးႏွင့္ ပိုက္ဆံအိတ္တို႔ကို ယူလိုက္သည္။ မေမ့မေလွ်ာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ မိေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းအားေလွ်ာ့သြားမိ၏။ အိတ္ထဲမွာ သူပိုင္ေသာပိုက္ဆံက ငါးေထာင္ပင္ မျပည့္ခ်င္ ေတာ့။ ၿပီးေတာ့ ခုထိ ညစာလည္း မစားရေသး။

အိပ္ယာေပၚတြင္ ျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး သူခဏ ငိုင္သြားမိသည္။ ေနာက္... ေခါင္းထဲသို႔ အႀကံတစ္ခု ဖ်တ္ခနဲ ၀င္လာမိေတာ့ အိပ္ယာထက္မွေန ခ်က္ခ်င္းျပန္ထ,လိုက္၏။ ဟုတ္သည္၊ ေဖႀကီးအခန္းထဲမွ ဗီ႐ိုထဲမွာ ပိုက္ဆံတ ခ်ိဳ႕ သိမ္းထားႏိုင္သည္။ ထိုအထဲမွ သံုးဖို႔စြဲဖို႔ နည္းနည္းယူသြားရမည္။ တစ္ခါမွေတာ့ ေဖႀကီးမသိေအာင္ သူမယူခဲ့ ဖူး။ သို႔ေသာ္ ဒီတစ္ခါယူျခင္းက ေဖႀကီးထံမွေန ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ယူျခင္းမို႔ သူ႔လုပ္ရပ္က မွန္သည္ဟု ကိုယ့္ဖာ့ သာျပန္ၿပီး အားေပးမိသည္။

ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလြယ္ကာ သူ႔အခန္း၏ေခါင္းရင္းဘက္႐ွိ ေဖႀကီးအိပ္ခန္းဘက္သို႔ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ တံခါးမ႐ွိေသာ ၀င္ေပါက္နားမွ လိုက္ကာေလးကိုမ,ကာ မီးခလုတ္ေလးကိုစမ္းၿပီး ဖြင့္လိုက္မိ၏။ လင္းသြားေသာ ႏွစ္ ေပ မီးေခ်ာင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ေဖႀကီး၏ ႐ွစ္ေပပတ္လည္ေလာက္သာက်ယ္၀န္းေသာ အိပ္အခန္းေလးက ၿငိမ္ သက္စြာ တိတ္ဆိတ္လွ်က္။

အခန္းေလးထဲသို႔ သူလွမ္း၀င္လိုက္၏။ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားအတိုင္း အခန္းေထာင့္မွ ေစ့႐ံုသာေစ့ထားေသာ ေဖႀကီး၏ ဗီ႐ိုေလးကို သူဖြင့္လိုက္သည္။ ပထမအထပ္မွ အနည္းငယ္သာ႐ွိေသာ ႐ွပ္အက်ႌအထပ္မ်ား၊ ပုဆိုးအထပ္ မ်ား၏ၾကားတြင္ သိမ္းထားႏိုင္ေသာ ပိုက္ဆံတခ်ိဳ႕ ႐ွိႏိုးႏိုးျဖင့္ သူ႐ွာမိေသာ္လည္း မေတြ႔ရ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒုတိယ ထပ္တြင္႐ွိေသာ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား၊ ဖိုင္မ်ားၾကားတြင္ ႐ွာမိျပန္သည္။ ပိုက္ဆံႏွင့္တူတာ အစ၊ အနမွ်ပင္ မေတြ႔ရ ျပန္။

သူစိတ္မေလွ်ာ့ပဲ ေအာက္ဆံုးထပ္ျဖစ္ေသာ တတိယေျမာက္အထပ္ဆီသို႔ မ်က္စိေရာက္သြားမိ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုအထပ္တြင္ ခပ္လတ္လတ္အ႐ြယ္အစား႐ွိေသာ ကပ္ထူစကၠဴတစ္ဘူးႏွင့္ စာအုပ္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕တို႔မွလြဲၿပီး က်န္ တာ ဘာမွမ႐ွိ။ အိတ္ကိုေဘးခ်ကာ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး စကၠဴဘူးကို သူအျပင္ထုတ္လိုက္သည္။ ေနာက္... ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ထိုအထဲတြင္ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမ႐ွိ။ နာရီအေဟာင္းမ်ား၊ တိုလီမိုလီမ်ား၊ စာအုပ္ ေဟာင္းမ်ားႏွင့္အတူ ပလတ္စတစ္အိတ္ျဖင့္ ပတ္ထားေသာ အထုတ္ေလးတစ္ထုပ္ကိုသာ ေတြ႔ရသည္။

ပလတ္စတစ္အိတ္ကို အေလာတႀကီးႏိုင္စြာ သူဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိ၏။ ေတြ႔လိုက္ရတာက သတင္းစာစကၠဴျဖင့္ အဖံုးဖံုးထားေသာ ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ႏွင့္ အျဖဴအစိမ္း ေက်ာင္း၀တ္စံု ေသးေသးေလးတစ္စံု။ ဗလာစာအုပ္ ေလး၏ အဖံုးေပၚမွ မညီမညာေရးထားေသာ ကေလးလက္ေရးေလးမ်ားက သူ႔ရင္ကို လွပ္ခနဲ ျဖစ္ေစသည္။

         ေမာင္၀ဏၰေအာင္
         သူငယ္တန္း (ခ)
         အ.မ. က (၇)ေက်ာင္း။

ၾကည့္စမ္း၊ ဒါ... သူ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ေရးခဲ့ဖူးေသာ စာအုပ္ေလးပါလား။ ဘာရယ္မွန္းမသိေသာ ခံစားမႈတစ္ခု၏ လႈပ္ႏိႈးမႈျဖင့္ သူ႔ရင္ေတြ အခုန္ျမန္လာရသည္။ စာအုပ္ေလးကို လွန္ၾကည့္မိေတာ့ အထဲမွ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္း စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ ငယ္စဥ္က သူႀကိဳးစားပမ္းစား ေရးထားခဲ့မိေသာ ၀လံုးေလးမ်ား။ တခ်ိဳ႕ က ညီညီညာညာ၊ တခ်ိဳ႕က မညီမညာျဖင့္။ စာအုပ္ေလးဆံုးေအာင္ သူလွန္ၾကည့္မိေတာ့ စာအုပ္ေနာက္ဆံုးမွ လြတ္ေနေသာ စာ႐ြက္ေပၚတြင္ သူငယ္တန္းေက်ာင္း၀တ္စံုေလးျဖင့္ ႐ိုက္ထားေသာ သူ႔ဓာတ္ပံုေလးကို ကပ္ထား တာ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ဓာတ္ပံုေလးမွာ အေတာ္ပင္ ေဆးေရာင္မွိန္ေနခဲ့ေလၿပီ။ ဓာတ္ပံုေလး၏ေအာက္မွာေတာ့ ေဖ ႀကီး၏ လက္ေရး ေသာ့ေသာ့ေလးမ်ား။

“သားေလး သူငယ္တန္းစတက္တဲ့ေန႔အမွတ္တရပံု၊ ပထမဦးဆံုး ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ စာအုပ္နဲ႔ ပထမဦး ဆံုး၀တ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလး။ သားေလး ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ဖို႔ ေဖႀကီး အၿမဲတမ္း ႀကိဳးစားသြားမယ္”

 ၾကည့္စမ္း..၊ ေဖႀကီးဟာ သူငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသံုးပစၥည္းေလးမ်ားအား ခုခ်ိန္ထိေအာင္ တယုတယနဲ႔ ေသခ်ာသိမ္းဆည္းထားဆဲပါလား။ စကားမ်ားမ်ားမေျပာပဲ အၿမဲလိုလို သူ႔အား မ်က္ႏွာထားတည္တည္ျဖင့္သာ မ်က္မွန္ေပၚကေနေက်ာ္ၿပီး ၾကည့္တတ္ေသာ ေဖႀကီးရဲ႕ရင္ထဲမွာ သူ႔အတြက္ ခ်စ္ျခင္းတရား၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔ႏွင့္ ေလးနက္မႈတို႔က အျပည့္အသိပ္ပါလား။

ညေနတုန္းက သူ႔အား ေဖႀကီးလက္သီးျဖင့္ထိုးစဥ္ မ်က္ရည္တစ္စက္မွ မက်မိခဲ့ေသာ္လည္း အခုေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲ မွာ ငိုခ်င္စိတ္တို႔ ျပင္း႐ွလာခဲ့မိ၏။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မ်က္ရည္တို႔၀ဲတက္လာမိသည္။ စာအုပ္ေလးကို ေပါင္ေပၚ တင္ထားလိုက္ကာ ငယ္စဥ္က ၀တ္ခဲ့ဖူးေသာ ေက်ာင္း၀တ္စံုအေဟာင္းေလးအား လက္ျဖင့္ အသာအယာ တို႔ ထိလိုက္စဥ္ သူ႔ပါးႏွစ္ဖက္ေပၚသို႔ မ်က္ရည္စက္တို႔ လိမ့္ဆင္းလာခဲ့ေလေတာ့၏။

ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူ႔အား တစ္ခါမွမ႐ိုက္ဖူးခဲ့ေသာ၊ သူ႔ကို နာက်င္စရာစကားေတြ မေျပာခဲ့ဖူးေသာ ေဖႀကီးက ဒီေန႔က်မွသူ႔အား ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ နာက်င္ေစခဲ့တာကို အခုမွ နားလည္လာမိေတာ့သည္။ သူ႔အေပၚမွာ ပညာေရးႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး ေဖႀကီးက အမ်ားႀကီးေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ သူေက်ာင္းေျပးေန ျခင္းအား ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ပက္ပင္းေတြ႔လိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဖႀကီး အရမ္းေဒါသထြက္သြားခဲ့တာေန မွာ။ ေနပါဦး၊ သူ႔အေပၚ ဒီေလာက္ အေလးအနက္ထားၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ေဖႀကီးတစ္ေယာက္ ေဒါသထြက္တာအ ျပင္ ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား နာက်င္၊ ၀မ္းနည္းသြားမွာပါလိမ့္။

ေတြးရင္း သူတစ္ခ်က္ ႐ိႈက္လိုက္မိ၏။ ရင္ထဲမွာလည္း ေနာင္တရမိလာသည္။ စကၠဴဘူးေလးထဲသို႔ ပစၥည္း မ်ားအား ေျခရာလက္ရာမပ်က္ေအာင္ ဂ႐ုတစ္စိုက္ျပန္ထည့္ကာ ဘူးေလးအား ဗီ႐ိုထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္၏။ ၿပီး ေနာက္ ဗီ႐ိုအား ေက်ာမီထိုင္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္ကာ ေဖႀကီး၏အခန္းေလးအား တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္မိသည္။

ေဖႀကီး၏ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ေလးေပၚတြင္ ေမြ႔ယာမ႐ွိ။ သင္ဖ်ဴးဖ်ာေလးတစ္ခ်ပ္သာ ခင္းထားသည္။ ထိုအေပၚတြင္ ခပ္ညစ္ညစ္အေရာင္အဆင္းျဖစ္ေနေသာ ေခါင္းအံုးတစ္လံုးႏွင့္ ခ်ည္ေစာင္ေဟာင္းေလးတစ္ထည္ က ေခါက္လွ်က္သား။ အေပၚလိပ္တင္ထားသည့္ တစ္ေယာက္အိပ္ ျခင္ေထာင္အႏြမ္းေလးကလည္း ကပိုက႐ိုျဖင့္။ ေျမစိုက္ တစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးမို႔ သစ္သားအထပ္ထပ္ျဖင့္႐ွိေနေသာ ေဖႀကီးအခန္းနံရံတခ်ိဳ႕မွာ ပင့္ကူမွ်င္ ေတြက ဟိုဟို ဒီဒီ ၿငိတြယ္လွ်က္။

သူပိုၿပီး ၀မ္းနည္းသြားမိ၏။ သူ႔ကိုေမြးၿပီးသံုးႏွစ္အၾကာတြင္ ေမႀကီးက ဆံုးပါးသြားခဲ့တာမို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေဖႀကီးႏွင့္အတူတူ တစ္ခန္းထဲအိပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း သူအလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ေရာက္ခ်ိန္မွစၿပီး ေဖ ႀကီးႏွင့္ အခန္းခြဲအိပ္ခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ,ၿပီးခုထိ ေဖႀကီးအခန္းကို သူေသေသခ်ာခ်ာ ၀င္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သလို၊ သိပ္လည္း မ၀င္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့။

ခုမွ ေဖႀကီးအခန္းကို သူေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိ၏။ ၾကည့္ရင္းသိလာရသည္မွာ ေဖႀကီးအခန္းက သူ႔အခန္းႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကြာျခားေနခဲ့ျခင္းသာပင္။ ဟုတ္သည္၊ သူ႔အခန္းက ေဖႀကီးအခန္းထက္ နည္းနည္းက်ယ္၏။ သစ္သားပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဖႀကီးက သူ႔အခန္းပတ္ပတ္လည္တြင္ သံုးထပ္သားမ်ားထပ္ကာၿပီး နံရံ မ်ားကို ညီညီညာညာ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေစလွ်က္ ေရေဆးအျပာႏုေရာင္ေလးေတာင္ သုတ္ထားေပးေသးသည္။ ေနာက္ၿပီး သူအိပ္ရန္အတြက္ ေရျမႇဳပ္ေမြ႔ယာအေကာင္းစား၊ အ၀တ္ထည့္ရန္အတြက္ ကၽြန္းဗီ႐ိုတစ္လံုး၊ စာၾကည့္  ရန္အတြက္ စာၾကည့္စားပြဲႏွင့္ ဆိုဖာအပါးစား ဆံုလည္ကုလားထိုင္ စသည္တို႔သာမက၊ သူပူဆာ၍ လက္ပ္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး၊ သီခ်င္းနားေထာင္ရန္ မီနီဟုမ္းသီေရတာေလးတစ္စံုတို႔ကိုပင္ ၀ယ္ေပးထား၏။ ဒါတင္မက ေသး ပ်ဥ္ခင္းၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ မီးခိုးေရာင္ ဂုန္နီေကာ္ေဇာေလးကို ခင္းထားေပးျပန္ေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေျပာရ မည္ဆိုလွ်င္ သူ႔အခန္းေလးက တိုက္ခန္းေလးလို ျဖစ္ေနခဲ့တာအမွန္။ သို႔ေသာ္.. အခု သူျမင္ေနရေသာ ေဖႀကီး၏ အခန္းေလးကေတာ့ျဖင့္ မႈန္ကုပ္ကုပ္ႏိုင္လြန္းလွစြာ၊ အဆင္တန္ဆာမဲ့လြန္းလွစြာ။

ေဖႀကီးရယ္၊ ကိုယ္တိုင္က ျဖစ္သလိုေနၿပီး သားအတြက္ေတာ့ အစစအရာရာ ျပည့္စံုေစခဲ့သတဲ့လားဗ်ာ။

ေမႀကီးမ႐ွိေတာ့တာ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္အိမ္ေထာင္ထပ္မျပဳပဲ သူ႔အား တစ္ေယာက္တည္း ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ခဲ့ေသာ ေဖႀကီး။ အိမ္ေထာင္က်တာ ေနာက္က်ခဲ့တာမို႔ သူ႔အသက္ႏွစ္ဆယ္အ႐ြယ္မွာ ေဖႀကီးက အသက္ေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္ ျဖစ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း၊ အခုထိ သူ႔အား အငွားတကၠစီေမာင္းရင္း ႐ိုး႐ိုး သားသား ႐ွာေဖြေကၽြးေမြးကာ ပညာသင္ေပးေနဆဲျဖစ္ေသာ ေဖႀကီး။ ေနာက္ၿပီး... သူမွတ္မိခဲ့သမွ် ေက်ာင္းသား ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ သူ႔မ်က္ႏွာမငယ္ရေစေအာင္၊ အၿမဲ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျဖစ္ေနရေလ ေအာင္ မ႐ွိ ႐ွိတာ႐ွာႀကံၿပီး ဖန္တီးေပးခဲ့ေလေသာ ေဖႀကီး။ ခုခ်ိန္ထိ ကားေမာင္းမထြက္ခင္ မနက္အေစာ ႀကီးထ, ၿပီး သူ႔အား မညည္းမညဴ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေနဆဲျဖစ္ေသာ ေဖႀကီး။ ဒီလိုအေဖမ်ိဳးကိုမွ တစ္လြဲမာနျဖင့္ စြန္႔ခြာထား ရစ္ခဲ့ဖို႔ သူႀကံစည္မိခဲ့၏။ ေတြးရင္း သူ႔ရင္ထဲတြင္ ေနာင္တ,တရားတို႔ျဖင့္ နာက်င္ကာ ဆို႔နင့္လိႈက္ေမာလာရေတာ့ သည္။

ေက်ာပိုးအိတ္ကို လက္မွဆြဲကာ သူ႔အခန္းသို႔ ျပန္ခဲ့လိုက္သည္။ ဗီ႐ိုကိုျပန္ဖြင့္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ အ၀တ္ အစားမ်ားကို ျပန္ထည့္ေနစဥ္ အိမ္ေ႐ွ႕တံခါးဖြင့္သံ ၾကားလိုက္ရ၏။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ဆတ္ခနဲ တုန္ခါသြား မိသည္။ ေဖႀကီး ျပန္လာၿပီ ထင္သည္။ လုပ္လက္စအလုပ္ကို ရပ္ကာ အိပ္ခန္းအျပင္သို႔ သူေျပးထြက္ခဲ့လိုက္၏။ ဟုတ္သည္...၊ ေဖႀကီးကို သူ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ခ်င္လွၿပီ။

 သူအိမ္ေ႐ွ႕ေရာက္ခဲ့ေတာ့ အိမ္တံခါးမႀကီးအား အတြင္းမွေန ေသခ်ာျပန္ေစ့ပိတ္ေနေသာ ေဖႀကီး၏ေက်ာျပင္ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ အံုနာအိမ္မွာ ကားထားခဲ့ၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးကာ မိုးေရထဲမွာ ျပန္လာခဲ့ရတာမို႔ ေဖႀကီး၏ ပု ဆိုးေအာက္နားစေတြက စို႐ႊဲေနခဲ့သည္။ ဧည့္ခန္းမွ မီးေခ်ာင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ေဖႀကီး၏ဆံပင္တိုတိုေလးမ်ား က ေငြမင္ေရာင္ေတြ စြန္းထင္းေနခဲ့တာကို ဒီညေတာ့ သူေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားမိလိုက္၏။

 ေျခလွမ္း ငါးလွမ္းေလာက္အကြာအေ၀းတြင္႐ွိေသာ ေဖႀကီးဆီသို႔ တစ္ဟုန္ထိုးေျပးသြားမိရင္း ေနာက္ေက်ာ ျပင္ဘက္မွေန ေဖႀကီးအား သူသိုင္းဖက္ပစ္လိုက္မိသည္။ ႐ုတ္တရက္မို႔ ေဖႀကီက အံ့ၾသသင့္ဟန္ျဖင့္ ခဏေတာ့ ၿငိမ္ေန၏။ ေနာက္... ဖက္တြယ္ထားေသာ သူ႔လက္မ်ားအား ေဒါသ မေျပေသးသလို အတင္းဆြဲဖယ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ သူလႊတ္မေပး။ ေခါင္းခါျငင္းဆန္ရင္း ပိုၿပီး တင္းက်ပ္ေနေအာင္ ဖက္တြယ္ထားလိုက္မိ၏။ ေက်ာျပင္ကို ပါးအပ္ထားမိရင္း ေဖႀကီးအား တစ္ခုခုေျပာကာ ေတာင္းပန္ခ်င္ေသာ္လည္း လည္ေခ်ာင္း၀အထိတက္လာေသာ စကားလံုးမ်ားက သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားမွေန ထြက္က်မလာႏိုင္ခဲ့။ သို႔ေသာ္ မ်က္ရည္တို႔က ပါးျပင္ေပၚသို႔ အတားအဆီးမဲ့စြာ စီးက်လာခဲ့ၾက၏။ သူ,မထိန္းလိုက္ႏိုင္ခင္ ႐ိႈက္သံတို႔က ထြက္ေပၚလာၾကျပန္သည္။

သူ႔႐ိႈက္သံေၾကာင့္လား မသိ။ ေဖႀကီးက သူ႔လက္မ်ားအား ဆြဲမဖယ္ေတာ့ပဲ ၿငိမ္သြား၏။ ေနာက္ သူ႔ဘက္သို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျဖစ္ေအာင္ ျဖည္းညင္းစြာ လွည့္လာၿပီး တသိမ့္သိမ့္ ငိုေနမိေသာ သူ႔အား ေႏြးေထြးၾကင္နာစြာ ျပန္သိုင္းဖက္လာသည္။ ေနာက္.. သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကို ႀကိတ္ခ်ရင္း သူ႔ေက်ာျပင္အား ခပ္ဖြဖြေလး ပုတ္ေပး ေနေတာ့၏။ ဘာစကားမွေတာ့ မေျပာ။

ခုမွ ပိုၿပီး သူငိုခ်င္လာမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဖႀကီး၏ ရင္ဘတ္ကို ေခါင္းမွီၿပီး သူအားရပါးရ ငိုခ်လိုက္သည္။ ေႏြးေထြးေသာ ရင္ရိပ္အားခိုမိစဥ္ ရင္ဘတ္ေအာက္မွ တဒိတ္ဒိတ္ျဖင့္ ေသြးတိုးေနေသာ ေဖႀကီး၏ ႏွလံုးခုန္သံကို သူအတိုင္းသား ၾကားေနခဲ့ရပါသည္။ ထိုသံစဥ္ထဲတြင္ သူ႔အတြက္ အၿမဲခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ ခ်စ္ၾကင္နာျခင္း စသည္တို႔ အျပည့္အ၀ပါေနသည္ဟု ခံစားနားလည္မိေသာ္လည္း ငိုလို႔ေကာင္းတုန္းမို႔ မွားမိခဲ့သည့္ အမွားမ်ားအတြက္ ေဖ ႀကီးကို သူဘာတစ္ခြန္းမွ မေတာင္းပန္ႏိုင္ခဲ့ေသး။ ေဖႀကီး၏ကေတာ့ သူ႔ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႔ဖက္ထားရင္း ေႏြးေထြးေသာ လက္ဖ၀ါးမ်ားျဖင့္ သူ႔ေက်ာျပင္အား ညင္ညင္သာသာေလး ပြတ္သပ္ေပးေနခဲ့ေလ၏။    

-------------------------
ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္...

ဏီလင္းညိဳ
(ကမာၻတည္မယ့္ကဗ်ာ)
22nd July, 2013. Monday. 23: 35.
 Yangon – Myanmar.        

12 comments:

ေဆြေလးမြန္ said...

ဖတ္ေနရင္း မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲမိတယ္။

Anonymous said...

ရင္ထဲမွာ စကားေတြအမ်ားၾကီး ေျပာသြားခဲ့တယ္ ကိုဏီ
ဒီ၀တၱဳေလးကို Family မဂၢဇင္းကို ပို႔ပါ

ခ်စ္ခင္ေသာ
ညီမသူသူ

Anonymous said...

ဟုတ္တယ္ ကုိဏီလင္းညိဳေရ.... ငုိမိတယ္ မိဘေမတၱာက ကမၻာတည္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာပါ... အျမဲတမ္းအားေပးလွ်က္ ခင္တဲ့ TYZ

ဟန္ၾကည္ said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ...ကိုဏီ

ကၽြန္ေတာ္က သူအိမ္ေပၚက ဆင္းခါနီးမွာ ေတြးေနေသးတာ...ဟုတ္တယ္ သက္ေသျပရမယ္လို႔လည္း စိတ္ထဲကေန ၀ိုင္းေႁကြးေၾကာ္ရင္းေပါ့ေလ...ကိုယ့္စိတ္ကလည္း ခပ္ရြတ္ရြတ္မဟုတ္လား...

အဆံုးသတ္မွပဲ ငိုင္က်သြားေတာ့တယ္...သတိမမူမိတဲ့ လွည့္ကြက္ကေလးနဲ႔ အပိုင္ယူသြားတာ ခ်ီးက်ဴးပါသဗ်ား...ကၽြန္ေတာ္ အငိုက္မိသြားတာလည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရဦးမွာေပါ့...

အခုမွပဲ လင့္ခ္ယူရတာ ေတာင္းပန္ရဦးမွာပါပဲ...

San Htun said...

ကေလးေတြကိုု ဒီပိုု ့စ္ေလး ဖတ္ေစခ်င္မိတယ္..း)..Bravo !

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ said...

မေလးတို႔ ဓာတ္ပုံေတြေနာက္က မေလးေဖေဖ႔ရဲ႕ လက္ေရးေလးေတြကို အရမ္းသတိရသြားမိၿပီး ပိုလို႔ မ်က္ရည္ဝဲရပါတယ္။

Anonymous said...

မိဘနဲ႔သားသမီးၾကားက ေမတၱာကုိခင္းထားတဲ့လူငယ္ပညာေပးဇာတ္လမ္းေလး အေတြးေကာင္းပါ၏ ကုိဏီ...
ခင္မင္စြာျဖင့္
မလြင္

Anonymous said...

ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ
မိဘ ရဲ႕ ေမတၱာ ေစတနာေတြက
သူတို႔ အတြက္ရယ္လို႔ မရွိပါဘူး
သား သမီးေတြ အတြက္ မိုက္မိုက္ကန္းကန္း
ေပးဆပ္ရဲတာလည္း မိဘ ေတြပါပဲ ။



မင္းဧရာ

ေႏြလ said...

ကိုဏီေရ ထိထိရွရွ ခံစားရတာမို႔
မဂၢဇင္းတစ္ခုခုကို ပို႔ပါလို႔ မမသူသူလို တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္
ဒီပို႔စ္ေလး ဖတ္ျပီး အေဖ႔ေက်ာျပင္ကို စိတ္ကူးထဲ
ဖက္တြယ္ထားမိတယ္ ( တစ္ခါမွ မဖက္ဖူးဘူး )
နဂိုကတည္းက ညီက အေဖခ်စ္သားဆိုေတာ႔
ဒီပို႔စ္က ညီအတြက္ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ႔ဘူးေပါ႔

mstint said...

ဖခင္ေတြရဲ႕ စရိုက္ဟာ အျပင္ဘန္းအေနနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္တယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ သားသမီးအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာဟာႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တယ္။ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေစတနာေမတၱာကို ပီပီျပင္ျပင္မီးေမာင္းထိုးျပသြားတာပါလား ေမာင္ဏီေရ။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

June Moe said...

သိပ္ေကာင္းတဲ႔ ၀တၳဳေလး အကုိ။
အေရးအသားပုိင္း တင္ျပပုံပုိင္း အရမ္းေသသပ္လွပတယ္။
ေနာက္ဆုံးထိ အသက္ရႈဖုိ႔ေမ႔ေနခဲ႔တယ္။
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေနခဲ႔တာ စာဖတ္ၿပီးမွ သိေတာ႔တယ္။ :)

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင္႔
ဂၽြန္မုိး

Theingi Shwe Sin said...

​ေမတၲာယွက္​သြယ္​