ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....

အထက္္ပါေခါင္းစဥ္ေလးအား ဖတ္႐ႈၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြမ်ား အနည္းငယ္ စဥ္းစားသြားၾကမည္ ထင္ပါသည္။ ကိုဏီတစ္ေယာက္ ဘာေတြထြင္ျပန္ၿပီလဲ ဟူ၍။

႐ွင္းျပပါမည္။ အေျခခံမွ စေျပာရလွ်င္ ဤသို႔ျဖစ္၏။

~~~@~~~

ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ေဆာင္ကြန္ပ်ဴတာေလးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ သံုး၊ ေလးလခန္႔မွစ၍ အေျခအေန သိပ္မေကာင္းေတာ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ေကာင္းသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သံုးေနရင္း ျဗဳန္းဆို သူ႔ဘာသာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ပိတ္သြားတတ္၏။ သို႔ေသာ္ သည္းခံျခင္းငါးပါးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္သံုးခဲ့၏။ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီ သႀကၤန္အၿပီး၊ ကေလာၿမိဳ႕ေလးသို႔ ကၽြန္ေတာ္ အလည္မသြားခင္ေလာက္က စတင္ခဲ့တာ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေလာတြင္ ေအးေအးေဆးေဆး အပန္းေျဖေနထိုင္ခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္သို႔ ကြန္ပ်ဴတာေလးချမာ လိုက္ပါမလာႏိုင္႐ွာခဲ့။

ကေလာတြင္ ႏွစ္လနီးပါးခန္႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။ အမွန္တကယ္တြင္ ထို႔ထက္ပို၍ၾကာေအာင္ေနဖို႔ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားခဲ့ေသာ္လည္း အေဖႏွင့္အေမက ျပန္ေခၚေသာေၾကာင့္ ဇြန္လကုန္ခါနီးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့ရသည္။ မိဘမ်ားက ျပန္ေခၚတာ အျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ မိသားစုကိစၥတစ္ခုအား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တိုင္ပင္ခ်င္လို႔သာ ျဖစ္၏။

တိုတိုေျပာရလွ်င္ အေဖသည္ ခုေလာေလာဆယ္ေနေသာေနရာတြင္ မေနခ်င္ေတာ့။ ထို႔အစား ေစ်း၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ၊ ကားဂိတ္ စသည္တို႔ႏွင့္ နီးသည့္ေနရာတစ္ခုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္ေနရန္ အိမ္ခန္းအသစ္၀ယ္ခ်င္သည္ဟု ေျပာလာတာမို႔ျဖစ္၏။ အစ္ကိုျဖစ္သူကလည္း အိမ္ေထာင္ျဖင့္ အိမ္ခြဲသြားသလို သမီးေလးခြန္းခ်ိဳႏွင့္ အစ္မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံကလည္း သမီးေလးကိုႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ထိမ္းႏိုင္ၿပီျဖစ္၍ သူတို႔အိမ္ျပန္ၾကေတာ့မွာကလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္၏။ လက္႐ွိအိမ္ေနရာက သိပ္အခ်က္အခ်ာမက်သလို သူ႔သားသမီးေတြေလွ်ာ့သြားေသာ အိမ္မွာ အေဖတို႔ မေနခ်င္ေတာ့တာလား မေျပာတတ္ေတာ့ပါ။

ထိုအခါ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေဖလိုခ်င္သည့္ ေနရာမ်ိဳးမ်ားတြင္ သင့္ေတာ္ေသာ အိမ္ခန္းမ်ား ကၽြန္ေတာ္လိုက္႐ွာရ၏။ ပင္ပန္းသည္ဟု သေဘာမထားႏိုင္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ခဲ့၏။ ၀ယ္ျဖစ္၏။ အိမ္ခန္းကလည္း လူမေနရေသးေသာ အသစ္စက္စက္၊ တိုက္ကလည္း အသစ္၊ ေနရာကလည္း အခ်က္အခ်ာက်တာမို႔ အေဖ့မွာ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မေပ်ာ္ႏိုင္အားေသး။ ၀ါကၽြတ္လွ်င္ ေျပာင္းေ႐ြ႕ၾကမွာမို႔ ၀ါမကၽြတ္ခင္ အခန္းၿပီးေအာင္ ျပင္ဖို႔ လံုးပန္းရျပန္သည္။ သံပန္း၊ လက္သမား၊ ေဆးသုတ္ဆရာ၊ မီးႀကိဳးသြယ္ဆရာ၊ ေရပိုက္ဆရာ၊ အခန္းပါေတးရွင္းကန္႔ေသာဆရာ၊ ၾကမ္းခင္းခင္းသည့္ေနရာ၊ အခန္းေအးစက္ တပ္ဆင္သည့္ေနရာ၊ ေၾကြျပားခင္းသည့္ ကပ္သည့္ ပန္းရံဆရာ စသည္တို႔ကို ရွာရ၏။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို၏အဆက္အသြယ္ႏွင့္မို႔ လြယ္ကူခဲ့ရျခင္း ျဖစ္၏။ ႏို႔မို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းဆို မလြယ္ေၾကာ။ ေနာက္ၿပီး အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းဆိုင္မ်ားကိုလည္း တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ထြက္ လုပ္ရေသး၏။

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ကေလာမွာ စဥ္းစားခဲ့သမွ်၊ ဗလာစာအုပ္ထဲ ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့သမွ် ေခါင္းစဥ္မ်ား၊ ဇာတ္လမ္းေလးမ်ားအား ျပန္ေရးမည္ဟု ေတြးခဲ့မိသည့္အတိုင္း မအားသည့္ၾကားမွ ႀကိဳးစားေရးမိေသာ္လည္း ကြန္ပ်ဴတာေလးက ေဖာက္ျပန္စၿမဲ။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ပ်က္ရ၏။ ေအးေဆးျပင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း မအား။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေရးခ်င္ေသာစိတ္အား ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေယာက္ဖဆီမွ လက္ေဆာင္အျဖစ္ အလကားရေသာ ပြတ္သဘင္ဖုန္းသစ္ေလးထဲမွာ တို႔ထိေရးရင္း စိတ္ေျဖရ၏။

~~~@~~~

ႏွစ္လနီးပါးခန္႔အၾကာတြင္ အိမ္ခန္းျပင္တာ အားလံုးၿပီးစီးသြားခဲ့၏။ ထိုအခါက်မွ စာေသခ်ာေရးျပန္ေရးဖို႔ အားယူရ၏။ တစ္ေယာက္တည္း နားေအးပါးေအးေရးမည္ဟု အားခဲကာ အကုန္ၿပီးစီးသြားေသာ အခန္းသို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အရင္ေ႐ြ႕သည္။ အိပ္ယာႏွင့္ စာအုပ္မ်ား၊ အ၀တ္အနည္းငယ္ႏွင့္ ပန္းကန္အခ်ိဳ႕ကို တစ္ခါတည္း ယူခဲ့၏။ အေမႏွင့္အေဖက သိပ္သေဘာမတူ။ အျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ နားနားေနေနမေနပဲ စာေရးျခင္းအား မႏွစ္သက္တာမို႔ပင္ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အား အလိုလိုက္ေနက်မို႔ ကန္႔ေတာ့ မကန္႔ကြက္ၾက။

အိမ္သစ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း စာေရးဖို႔ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း နဂိုကတည္းက အေမာေဖာက္ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာေလးမွာ ဘယ္လိုေခၚေခၚ မႏိုးထေတာ့။ ထိုအခါ အသစ္၀ယ္ဖို႔ျပင္ရေတာ့၏။ အေဖႏွင့္အေမက အသျပာမ်ား ထုတ္ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရွက္ရွက္ႏွင့္ယူရသည္။

အိမ္ခန္းအသစ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ေ႐ြ႕အၿပီး သံုးရက္ေျမာက္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ၀ယ္ျဖစ္၏။ ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္နားမလည္၍ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းရသည္။ သူကလည္း နည္းပညာႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေတာ္ေတာ္နားလည္တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္အား လိုလိုခ်င္ခ်င္ ကူညီေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သည့္ ဘတ္ဂ်က္ထဲ၀င္ေအာင္ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ ၀ယ္ေပး၏။ စက္ဆင္တာ၊ ေဆာ့ဖ၀ဲလ္ေတြထည့္တာကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္ကာ သူ႔အခ်ိန္မ်ားအား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သံုးေပး၏။ ၿပီးေနာက္… သူ႔ကားႏွင့္ အိမ္ခန္းအသစ္ထိ လိုက္ပို႔၏။ ကၽြန္ေတာ္ အဆင္သင့္ ထိုင္သံုးလို႔ရေအာင္ ေသခ်ာတပ္ဆင္ေပး၏။ အားလံုးၿပီးေနာက္… သူငယ္ခ်င္းက…

“ဒီအိမ္မွာ အခုေလာေလာဆယ္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းေပါ့ ဟုတ္လား”….

ဟု အိမ္ခန္းအား တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္ၾကည့္ကာ ေမးလာ၏။ ကၽြန္ေတာ္က…

“ဟုတ္တယ္၊ သီတင္းကၽြတ္မွ ငါ့အေဖနဲ႔အေမ လိုက္လာမွာ။ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ ငါ့အိမ္မွာ အခု ငါတစ္ေယာက္တည္း ေနတာဆိုၿပီး ဘာမွလာေသာင္းက်န္းဖို႔ စဥ္းစားမေနနဲ႔”… ဟု ေလာေလာလတ္လတ္ သူကူညီထားခဲ့ေသာ မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္။ အရင္ ရာဇသံေပးလိုက္မိ၏။ ဧည့္ႏွင္စကား ေျပာမိ၏။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္အား စိတ္မဆိုးရွာပါ။ ထို႔အစား… သူႏွင့္ ႏွစ္တန္း၊ သံုးတန္းေလာက္ကတည္းက ေပါင္းလာခဲ့ေသာ ေအးေဆးေနခ်င္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို သိသူပီပီ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးမ်က္ႏွာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ျပန္သြားခဲ့၏။

~~~@~~~

၀ယ္ေသာေန႔၏ ေနာက္တစ္ရက္တြင္ အိမ္ခန္းသစ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္သည္ မနက္ေစာေစာတြင္ ႏိုးလာေလသည္။ ႏိုးတာႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာအသစ္ကိုဖြင့္သည္။ အင္တာနက္ ခ်ိတ္သည္။ ေနာက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ကာ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚတက္၍ လမ္းသလားသည္။

ၿပီးလွ်င္ အရင္ကြန္ပ်ဴတာေဟာင္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားသမွ်စာေလးမ်ားကူးထည့္ထားေသာ ဖလက္႐ွ္ဒ႐ိုက္ဗ္ထဲမွ စာမ်ားအား စက္အသစ္ထဲသို႔ အကုန္ကူးထည့္ကာ ေရးလက္စမ်ား၊ ေရးၿပီးသားမ်ား၊ ေရးရန္မ်ားအား လိုက္ဖြင့္ၾကည့္၏။ ဖုန္းထဲတြင္ ႐ိုက္ထားေသာ စာမ်ားအားလည္း ကြန္ပ်ဴတာထဲသို႔ ျပန္႐ိုက္ထည့္ရ၏။ သို႔ႏွင့္ ေန႔လယ္ ႏွစ္နာရီခြဲသြားသည္။ ဗိုက္က ဆာလာသည္။ မနက္ကတည္းက တေမာ့ေမာ့ျဖင့္ ကြန္ပ်ဴတာေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွလြဲ၍ ဗိုက္ထဲတြင္ ဘာမွမ႐ွိ။

ေယာင္တိေယာင္ေတာင္ျဖင့္ မီးဖိုေခ်ာင္သို႔ သြားၾကည့္မိေသး၏။ သို႔ေသာ္ အိမ္သစ္မွာမို႔ ခါတိုင္းလို အေမခ်က္ထားေသာ ဘာဟင္း၊ ဘာထမင္းမွလည္း မ႐ွိ။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမ႐ွိ။ လြန္ခဲ့ေသာရက္ေတြကလည္း ထမင္းျဖဴ၀ယ္၍ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ေသာ အသုပ္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး၀ယ္ကာ မနက္စာ ညစာကို ကၽြန္ေတာ္စားခဲ့ေသးတာ။ အသုပ္မ်ားကိုသာ ၀ယ္စားတာက အျခားေၾကာင့္မဟုတ္။ ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေသာဟင္းႏွင့္ အေမခ်က္ေသာ ဟင္းမ်ားမွလြဲ၍ ေတာ္ရံုဟင္းကို ကၽြန္ေတာ္ မစားတတ္တာမို႔သာ ျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ စားစရာ၀ယ္ရန္ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးႏွင့္ ဖုန္းကိုယူကာ ဆံပင္စုတ္ဖြား၊ ေဘာင္းဘီတို၊ အက်ၤီ ကပိုက႐ိုတို႔ျဖင့္ ထီးေကာက္ရွည္ႀကီးဆြဲ၍ တံခါးေသာ့ပိတ္ အိမ္ေအာက္ဆင္းရ၏။

လမ္းထိပ္မွ ၀ယ္ေနက် ထမင္းဆိုင္ေလးတြင္ ထမင္းျဖဴ တစ္ရာဖိုး၀ယ္သည္။ တစ္ရာဖိုး၀ယ္တာမို႔ ကပ္ေစးနဲသည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို မထင္ေစလိုပါ။ အရင္ရက္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ရာဖိုး၀ယ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္တည္း စားလို႔မကုန္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ရာဖိုး၀ယ္ခိုက္ ထမင္းထည့္ေပးေသာ ေကာင္ေလးအား…

“ထမင္းျဖဴႏွစ္ရာဖိုး၊ နည္းနည္းေလာက္… ေလွ်ာ့ထည့္ေပးပါဗ်ာ”…

ဟု ခပ္တိုးတိုး ေျပာမိခဲ့၏။ ထိုအခါ ထမင္းထည့္ေနေသာ ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အထူးအဆန္းလို လွည့္ၾကည့္လာခဲ့ေသး၏။ ေနာက္… ထမင္းကို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲ ဆက္ထည့္၏။ ေနာက္… ထမင္းအိတ္ေလးအား ကၽြန္ေတာ့္ကို ကမ္းေပး၏။ ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းထုပ္ကို ၾကည့္ရင္း…၊ ပိုက္ဆံႏွစ္ရာတန္ကို ထိုးေပးရင္း…

“တစ္ဇြန္းေလာက္ ထပ္ေလွ်ာ့ေပးပါဦးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္တည္းစားရေတာ့ မကုန္ပဲ သြန္ပစ္ရတာ ႏွေျမာလို႔ပါ” ဟု ေတာင္းပန္သံျဖင့္ ထပ္ေျပာမိ၏။ ထိုအခါ ဆိုင္ရွင္ေကာင္ေလးက…ၿပံဳး၍…

“ဒါဆို တစ္ရာဖိုးပဲ ယူပါလားအစ္ကိုရာ”… ဟု ေျပာလာခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ္က “တစ္ရာဖိုး၀ယ္ရမွာ ကၽြန္ေတာ္ အားနာလို႔ပါ” ဟုေျပာေသာ္လည္း ေကာင္ေလးက ၿပံဳးရင္း ေခါင္းခါ၏။ ေနာက္… ထမင္းျပန္ေလွ်ာ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ရာျပန္အမ္း၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူ႔ဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ထမင္း၀ယ္တိုင္း သူက တစ္ရာဖိုးပဲ ေရာင္းေတာ့တာမို႔ပင္ ျဖစ္သည္။

ထမင္းတစ္ရာဖိုး၀ယ္ၿပီးေနာက္… ဘာနဲ႔စားရရင္ ေကာင္းမလဲဟု အနီးအနား မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ေန႔ခင္း ႏွစ္နာရီခြဲေလာက္ႀကီးတြင္ပင္ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ေနခဲ့သည္။ ထိုအထဲတြင္ ၀က္ေခါင္းသုပ္သည္ကို သြားေတြ႔၏။ တစ္ပြဲ၀ယ္ကာ အိမ္ျပန္ခဲ့သည္။

အိမ္ေပၚအေရာက္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႕ျပန္ထိုင္ကာ စာ႐ိုက္လိုက္၊ ထမင္းျဖဴ၊ ၀က္ေခါင္းသုပ္တို႔ကို တစ္ဇြန္းစီခပ္စားလိုက္၊ ေရတစ္က်ိဳက္ေသာက္လိုက္ျဖင့္ အက်အန ပြဲေတာ္တည္ေနဆဲ တံခါးဖြင့္သံႏွင့္အတူ ျဗဳန္းဆို အေဖက ေရာက္လာသည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရမယ္ဆို အေဖေရာက္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္လန္႔သြားသည္။ အျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ ၀က္ေခါင္းသုပ္၊ ထမင္းျဖဴ၊ ေရတစ္ခြက္တို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ထမင္းစားေနပံုအား အေဖျမင္သြားတာမို႔ပင္တည္း။

ထင္သည့္အတိုင္းပင္ အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထမင္းပြဲအား တစ္ခ်က္ေစြၾကည့္၏။  ေနာက္… အလိုမက်သလိုမ်က္ႏွာျဖင့္ သူ႔လက္မွ နာရီကိုၾကည့္သည္။ အေဖသည္ အိမ္မွာဆို ကၽြန္ေတာ့္အား ထမင္းစားခ်ိန္တန္၍ မစားေသးလွ်င္ ခဏခဏ သတိေပးတတ္၏။ ထို႔ျပင္ ထမင္းစားလွ်င္ ဘာမွလိုက္ရွာမေနပဲ မ်က္စိေရွ႕ေတြ႔သည့္ဟင္းျဖင့္သာ စားတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား၊ ဘယ္အိုးထဲမွာ ဘာဟင္းခ်က္ထားတယ္၊ ဘယ္ဘူးထဲမွာ ဘာေၾကာ္ေလးေတြရွိတယ္ စသျဖင့္ လာလာ ေျပာေနက်။ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္သည့္ ဟင္းမ်ားခ်က္ထား၍ မစားလွ်င္လည္း ေကာင္းပါတယ္ကြ… ဟု ဆြယ္တရားေဟာကာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စားေစခ်င္သူ။ အေမလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ ထို႔ေၾကာင့္ အေဖဘာမွ မေျပာေသးခင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပာျပာသလဲ ညာရ၏။

“သားက ခုမွ ဒီမွာ ထိုင္တာအေဖ။ မနက္တုန္းက ဆယ္နာရီေလာက္မွ အိပ္ယာထၿပီး ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေတြေသာက္ထားတာနဲ႔ ဗိုက္မဆာလို႔ ထမင္းက ခုမွစားတာ။ ဒီလမ္းထိပ္က ၀က္ေခါင္းသုပ္က ေကာင္းတယ္ အေဖရ။ ျမည္းၾကည့္ပါလား”…

“မစားေတာ့ပါဘူးကြာ။ ေရာ့… ဒီမွာ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ဟင္းခ်က္တဲ့ ဒယ္အိုးအသစ္တဲ့။ မင္းအေမ ပို႔ခိုင္းလိုက္တာ”…

ဟု အေဖကေျပာကာ… သူ႔လက္ထဲမွ စကၠဴဘူးႀကီးထည့္ထားေသာ အိတ္အား လွမ္းေပး၏။

ေနာက္… မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသို႔ ၀င္ၾကည့္ကာ “အဆာေျပစားဖို႔ ဘာမွလည္း ၀ယ္မထားပါလား။ အခု လာပို႔တဲ့ အိုးအသစ္နဲ႔ မင္းစားခ်င္တာေလးေတြ ခ်က္စားလို႔ မင္းအေမက မွာလိုက္ေသးတယ္”… ဟု ညည္းညဴသံတစ္၀က္ျဖင့္ေျပာသည္။ ေနာက္… အသစ္၀ယ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္စက္ကို ထိုင္ၾကည့္၍ ခဏသာေနကာ ျပန္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စာဆက္႐ိုက္ရင္း ထမင္းဆက္စားသည္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့လည္း စာဆက္႐ိုက္ေနမိျပန္၏။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အေဖ့ကို ညာလိုက္မိတာ စိတ္မေကာင္း။

သို႔ႏွင့္ ညေနေစာင္းအေရာက္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့၏။ ေျခာက္နာရီေလာက္တြင္ အိပ္ယာက ျပန္ႏိုးသည္။ အိမ္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာက ပြင့္လွ်က္သား။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႕တြင္ ျပန္ထိုင္သည္။ ျပန္ထိုင္ရင္း ေဆးေပါ့လိပ္တိုကိုေကာက္၍ မီးညွိဖြာကာ ဘာမွ မလုပ္ရေသးခင္ တစ္ခု သြားစဥ္းစားမိသည္။ ေန႔ခင္းတုန္းက အေဖလာသြားေသာ ကိစၥကိုပင္တည္း။

အေဖသည္ ေန႔ခင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္မမွန္ထမင္းအား ျဖစ္သလိုစားေနပံုကို၊ မီးဖိုထဲတြင္ ဘာစားစရာအေျခာက္အျခမ္းမွ အသင့္၀ယ္မထားျခင္းတို႔ကို အေမ့အား အခ်ိန္မေ႐ြး ျပန္ေဖာက္သည္ခ်မည္မွာမလြဲ။ ထိုအခါ အေဖ့ထက္ ပိုဆိုးေသာ အေမသည္ တကၠစီစီး၍ ခဏတြင္းခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သို႔ ေရာက္လာႏိုင္သည္။ ဒီည မေရာက္လွ်င္ေတာင္ နက္ျဖန္ ေရာက္လာႏိုင္သည္။ ထိုအခါ  အိမ္အသစ္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာအသစ္ျဖင့္ ေဇာင္းထဲမွ လႊတ္လိုက္ေသာ ျမင္းကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား….

“မင္းကို ဆူရတာလည္း လူၾကားမေကာင္းဘူး၊ သူမ်ားလို အရက္ေသာက္၊ ဖဲ႐ိုက္၊ အေပ်ာ္လိုက္လို႔ ႐ံုးေရာက္ဂတ္ေရာက္ျဖစ္ေနရင္ လူသိရွင္ၾကားဆူရတာ ေတာ္ေသးတယ္။ ခုေတာ့ ဒီအသက္အရြယ္ႀကီးနဲ႔ စားခ်ိန္မွန္မစား၊ အိပ္ခ်ိန္မွန္ မအိပ္ပဲ စာေတြ တေခ်ာက္ေခ်ာက္ေရးေနလို႔ ေျပာေနရတာ လူၾကားမေကာင္းပါဘူးဟယ္”…. ဟု ညည္းရင္း စိတ္ဆိုးေတာ့မွာ…။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။

ထို႔ေၾကာင့္ မနက္ကတည္းက ကြန္ပ်ဴတာေန၍ ေရမခ်ိဳး၊ မ်က္ႏွာပင္မသစ္ရေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲေျပး၀င္ကာ ေရးခ်ိဳးမိ၏။ ေနာက္ အ၀တ္လဲကာ ေအာက္ဆင္း၏။

စားစရာရွာသည္။ မိဘမ်ားစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အာဟာရျပည့္စရာ ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲဟု ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားသည္။ ဟင္းလည္း မခ်က္ခ်င္၊ ဆိုင္ဟင္းေတြလည္း ၀ယ္မစားခ်င္။ ထို႔ျပင္ အကယ္၍ ညက် အေမဖုန္းဆက္လာလွ်င္ ထပ္မလိမ္ခ်င္။ စားသည့္အစားအစာ အမွန္ကို ေျပာခ်င္သည္။ စဥ္းစားရင္း ေလွ်ာက္ရင္း မေလးရွားတြင္ ဘရာနီဟု ေခၚၾကသည့္ ဒံေပါက္ဆိုင္ သြားေတြ႔၏။ ဒါအာဟာရျဖစ္တာပဲဟု ေတြးကာ တစ္ပြဲ၀ယ္၏။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ထိုဒံေပါက္တစ္ပြဲသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ကိုယ့္ဆႏၵႏွင့္ကိုယ္ ပထမဦးဆံုး၀ယ္စားျဖစ္ေသာ ဒံေပါက္တစ္ပြဲသာ ျဖစ္၏။

ေနာက္… အဆာေျပစားဖို႔ ေတြ႔ကရာ မုန္႔ကၽြပ္တစ္ထုပ္၀ယ္သည္။ ၀ယ္ၿပီးမွ တံဆိပ္ကို ၾကည့္မိသည္။ နာမည္က ပူစီ။ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း ေပးစရာနာမည္႐ွားလို႔ မုန္႔ကၽြပ္နာမည္မ်ား ပူစီတဲ့။ ပူစီဆိုတာ ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာသာ ေၾကာင္ေလးေတြကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚတာ။ ငါေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံနဲ႔ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာဆို ပူစီဆိုတာ…. ဘာညာ စသျဖင့္ ေတြးရင္း ဘယ္သူမွမသိပဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရွက္လာမိေသး၏။ ဒါေပမယ့္ ပူစီဆိုတာ… ကၽြန္ေတာ္မသိေသာ တျခားအဓိပၸါယ္လည္း ရွိခ်င္ရွိေနမွာ။

ေကာ္ဖီကေတာ့ ႐ွိေနေသးတာမို႔ မ၀ယ္ေတာ့။ အိမ္ျပန္ခဲ့လိုက္သည္။

~~~@~~~

အကယ္၍ ခုည အေမဖုန္းဆက္လာပါက ညစာေကာင္းေကာင္းစား၍ အဆာေျပစားစရာ အေျခာက္အျခမ္း၀ယ္ထားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေျပာႏိုင္ေလၿပီ။ နက္ျဖန္က်လွ်င္လည္း ေန႔လယ္စာ၊ ညစာတို႔အား ေသခ်ာ စားမည္။ မိဘမ်ားအား မုသားသံုးစရာ မလိုေတာ့။

ေနာင္လည္း ခုလို မညာျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးႀကိဳးစားရမည္။

အျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။

မိဘက မသိလွ်င္ေတာင္မွ မိဘစိတ္မခ်မ္းသာစရာ ကိစၥမ်ိဳးမ်ားအား ေရွ႕တြင္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္ကြယ္တြင္ျဖစ္ေစ၊ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ေ႐ွာင္က်ဥ္ခ်င္မိတာေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။          ။

~~~@~~~

စာၾကြင္း…
-------------

ထိုအေၾကာင္းမ်ားေလးမ်ားအား စာေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာၿပီးေနာက္ အထက္ပါေခါင္းစဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေပးမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

---------------------------------------------------------

=:::= အေဖနဲ႔ အေမ့အတြက္ အမွတ္တရ =:::=

-----------------------------------------------------------

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္……
ဏီလင္းညိဳ

၂၂၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၄။

တနလၤာေန႔။

(၂၂း ၃၈)နာရီ

ရန္ကုန္ - ျမန္မာျပည္။

မညႇိဳးပန္း

    

မနက္လင္းအားႀကီးခ်ိန္က သည္းထန္စြာ႐ြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးေၾကာင့္ထင္ပါသည္။ ညဆိုင္းအလုပ္ခြင္မွ အိမ္သို႔အျပန္၊ လွမ္းေနဆဲျဖစ္ေသာ သူ၏ေျခလွမ္းမ်ားေအာက္မွ အနက္ေရာင္ ႏိုင္လြန္ကတၱရာလမ္းညီညီေလး က ေရစက္မ်ားျဖင့္ စြတ္စိုေနခဲ့၏။ ထို႔အတူ လမ္းမထက္တြင္ ဟိုဒီျပန္႔က်ဲစြာ ေႂကြက်ေနခဲ့ေသာ သစ္႐ြက္စိမ္းစိမ္း ေလးမ်ားမွာလည္း စိုစြတ္ေနဆဲျဖစ္တာ ေတြ႔ေနရသည္။

         

ေကာင္းကင္ကို သူတစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ မနက္ေစာေစာျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေနေရာင္ကို လံုး၀မျမင္ရ။ အုပ္စုဖြဲ႔ကာ ဟိုဒီေ႐ြ႕လ်ားေနခဲ့ေသာ တိမ္မည္းညိဳညိဳတို႔က ၾကည့္ေနရင္းခဏမွာပင္ တျဖည္းျဖည္း နိမ့္ဆင္း လာေနသည္ ထင္ရ၏။ အေတြ႔အႀကံဳအရ ေနာက္ထပ္တစ္ေခါက္ ထပ္ၿပီး မိုး႐ြာဖို႔ အစပ်ိဳးေနျပန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ နားလည္လိုက္သည္။ ေ၀့,ခနဲတိုက္ခတ္လာေသာ မိုးသက္ေလတစ္သုတ္ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး စိမ့္ခ,နဲျဖစ္ ေအာင္ ေအးသြားရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို အသာႀကံဳ႕ရင္း လွမ္းေနဆဲျဖစ္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို ခပ္သြက္ သြက္ေလး လွမ္းလိုက္မိ၏။

        

ေနာက္...စိတ္ထဲမွလည္း ေနာက္ထပ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္အေတာအတြင္း ဒီမိုးမ႐ြာပါေစနဲ႔ဟု တိတ္တိတ္က်ိတ္ကာ ဆုေတာင္းမိသည္။ အလုပ္မွအျပန္ သူ႔တြင္ ထီးမပါလာခဲ့တာမို႔သာ ျဖစ္ပါသည္။

        

ႏွစ္တစ္ႏွစ္၏ၿပီးဆံုးမႈကို လွပစြာအနားသပ္ေပးၿမဲျဖစ္သည့္ ဒီဇင္ဘာလေလးျဖစ္တာမို႔ သူ႐ွင္သန္ႀကီးျပင္းခဲ့ရာ အမိေျမတြင္ ျမဴႏွင္းတို႔ေ၀ျဖာစြာျဖင့္ ေအးျမျမေဆာင္းဥတုေလးျဖစ္ေနခဲ့မွာ အေသအခ်ာပင္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္႐ွိ သူေနထိုင္ကာ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့ရသည့္ ျပည္ပႏိုင္ငံငယ္ေလးတစ္ခုတြင္မူ အခုတေလာ မိုးမ်ား႐ြာသြန္းေန ခဲ့သည္မွာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆိုသလိုပင္ ျဖစ္ေနပါသည္။

         

ထိုကဲ့သို႔ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ မိုးေတြ႐ြာသည္ျဖစ္ျဖစ္...၊ အခုလို ႐ြာခါနီးဆဲဆဲပဲျဖစ္ျဖစ္...သူ႔ရင္ထဲတြင္.....

~~~@~~~

        

အုတ္နီခဲအက်ိဳးအပဲ့မ်ားကို ထုခြဲကာခင္းထားေသာ မညီမညာလမ္းေလး၏ အေပၚတြင္ ခပ္ေစာေစာက ႐ြာခ်ခဲ့ေသာ မိုးေရစက္မ်ား ေပစြန္းေနခဲ့သည္။ လမ္းေလး အထက္႐ွိ ခ်ိဳင့္ခြက္ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားထဲတြင္ ႐ြံ႕ ေရာင္ေပါက္ေနေသာေရမ်ား ၀ပ္က်န္ေနရစ္ခဲ့တာ ေတြ႕ရ၏။ လမ္းေဘးအစပ္နား႐ွိ ေရမ်ားျပည့္ေနခဲ့ေသာ ေရ ႏႈတ္ေျမာင္းေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းအစပ္တြင္ ျမက္ႏွင့္ ကနေဖာ့ပင္မ်ားက စိမ္းလန္းစြာျဖင့္ သန္သန္စြမ္းစြမ္း ေပါက္ေန ခဲ့တာကိုလည္း ျမင္ေနရသည္။

         

မိုးတြင္းစီး ကြင္းထိုးဖိနပ္အနက္ေရာင္ ခပ္ႀကီးႀကီးတစ္ရံ၏ အကူအညီျဖင့္ (သူ႔အတြက္) အခ်ိန္မေ႐ြးပင္ ေခ်ာ္လဲသြားႏိုင္ေသာ မညီမညာလမ္းကေလးထက္ ဂ႐ုစိုက္ကာ သူေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတရံတြင္ နင္းစရာအမာခံမ႐ွိပဲ ေရျပည့္ေနသည့္ ခ်ိဳင့္ခြက္ငယ္ေလးမ်ားကိုမူ ေကြ႕ပတ္ေ႐ွာင္မသြားေတာ့ပဲ သူခုန္ေက်ာ္ပစ္ခဲ့ လိုက္သည္။ ခပ္ဆိုးဆိုးလမ္းေလးအထက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့ရတာမွန္ေသာ္လည္း မိုးရနံ႔ပါေသာေလထုကို ႐ွဴ႐ႈိက္ရင္း သူႏွစ္သက္စြာေပ်ာ္ေနမိခဲ့သည္။ ဇူလိုင္လ၏ မိုးရက္တစ္ရက္ျဖစ္တာမို႔ ေကာင္းကင္ျပင္တစ္ခုလံုးတြင္ တိမ္မည္းညိဳညိဳတို႔က မႈိင္းမႈိင္းျပျပျဖင့္ ႐ွိေနခဲ့ေလ၏။

        

သူ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ မိုးအံု႔ေနခဲ့ေသာ ေန႔လယ္ပိုင္းမို႔ လမ္းေလးထက္တြင္ လူ႐ွင္းေနခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္စ, ႏွစ္ေယာက္စဆိုသလို ေဘးနားမွျဖတ္သြားၾကေသာ လူတခ်ိဳ႕က သူ႔ကိုအကဲခတ္သလိုမ်ိဳး ၾကည့္ သြားၾကတာ သတိထားမိ၏။ အလိုလိုေနရင္း ၿပံဳးေနမိေသာ သူ႔မ်က္ႏွာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။

         

သံဇကာကြက္က်ဲက်ဲမ်ားျဖင့္ ၿခံစည္း႐ိုးက်ယ္က်ယ္ခတ္ထားေသာ မူလတန္းေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္း ေ႐ွ႕သို႔ သူေရာက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္း၀င္းတံခါး၀႐ွိ သစ္သားတံခါးေလးနားမွာရပ္ရင္း အထဲသို႔ သူလွမ္းၾကည့္မိ၏။ အုတ္ျဖင့္ အယ္လ္ (L) ပံုစံေဆာက္ထားခဲ့ေသာ တစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ ႐ွည္႐ွည္ေလးက သူ႔မ်က္စိထဲတြင္ ခါတိုင္းထက္ပိုေသးသြားသည္ဟု ထင္ရ၏။ ေနာက္မွ မျမင္ရတာၾကာသြားလို႔ျဖစ္မည္ဟု ျပန္ေတြးမိလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းကေလးကို သုတ္ထားခဲ့သည့္ ေဆးအျဖဴေရာင္ကေလးကမူ အရင္ကထက္ပိုၿပီး ေမွးမွိန္စြာျဖင့္ ညစ္ထပ္ထပ္ႏိုင္ေနတာကေတာ့ အမွန္ပင္။

         

ေစ့႐ံုသာ ေစ့ထားေသာ ခပ္ယိုင္ယိုင္ သစ္သား၀င္းတံခါးေလးကို တြန္းဖြင့္ရင္း ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းသို႔ သူ၀င္ခဲ့လိုက္သည္။ ေက်ာင္း၏ အေ႐ွ႕ဘက္တြင္႐ွိေသာ မက်ဥ္းမက်ယ္ ကစားကြင္းေလးမွာလည္း ေရမ်ားစိုေန ဆဲျဖစ္တာေတြ႕ရ၏။ ကြင္း၏အစပ္႐ွိ အလံတိုင္ေလးအထက္တြင္မူ သိပ္မသစ္ေတာ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္အလံက မိုး ေရမ်ားျဖင့္ စိုကပ္ေနခဲ့သည္။ ထိုနံေဘးမွ သူျဖတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ေက်ာင္းေဆာင္အစပ္ ေကာ္ရစ္ဒါ ေပၚေျခခ်မိေတာ့ ေစာေစာကတည္းက သူၾကားေနခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား၏ ဆူညံသံ၊ စာဆိုသံတို႔ကို ပိုမိုပီျပင္စြာ ၾကားလာရသည္။

         

“ဟယ္... သား”...

        

အလြန္ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးေသာ ေခၚသံေၾကာင့္ သူလွမ္းၾကည့္မိသည္။ သူႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္႐ွိေသာ ႐ံုးခန္းထဲမွ ထြက္လာသည့္ ခႏၶာကိုယ္ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္ႏွင့္ ဆရာမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူႏွင့္ အရမ္းရင္းႏွီးခဲ့ဖူးေသာ ထိုဆရာမ႐ွိရာသို႔ ၿပံဳးျပရင္း လွမ္းသြားလိုက္သည္။ ဆရာမက အားရ၀မ္းသာစြာ ၿပံဳးရင္းေမးသည္။

        

 “ဆရာ့ဆီကို လာတာလားသား”

 “ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ...အေဖ႐ွိရဲ႕လားမသိဘူးေနာ္”...

         

ဆရာမ၏အေမးကို ေခါင္းၿငိမ့္ကာျပန္ေျဖလိုက္ရင္း ေမးမိသည္။

        

“႐ွိတယ္ သားရဲ႕၊ လာ ဆရာမ သားအေဖအတန္းကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္..။ မေတြ႕ရတာ ၾကာလို႔လားမသိဘူး၊ သားက ပိုေခ်ာလာသလိုပဲ”....

        

ဆရာမ၏စကားေၾကာင့္ ႐ွက္႐ြံ႕၊ အေနခက္စြာသူရယ္လိုက္မိရင္း ထိုဆရာမေဘးနားမွေန သူလိုက္သြားမိ ခဲ့သည္။ ထိုဆရာမသည္ သူ႔အေဖႏွင့္ တစ္ေက်ာင္းတည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၊ သူတို႔မိသားစု ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနခဲ့သူ တစ္ဦးျဖစ္၏။ ပထမတန္းဟု ေရးထားသည့္ စာသင္ခန္းေလး တစ္ခန္းအေ႐ွ႕မွ သူတို႔အ ျဖတ္တြင္ အေပါက္၀နား႐ွိ စားပြဲခံုတြင္ထိုင္ေနေသာ ဆရာမတစ္ေယာက္က လွမ္းၿပီး....

         

“အစ္မေရ... ဧည့္သည္လာတာလား”....

“ဟုတ္တယ္ ညီမေရ႕။ ဒါ..ဆရာ့သားေလ၊ ျပည္ပမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတာ ၾကာၿပီ။ အခုမွ အလည္ျပန္ ေရာက္လာတာေလ။ အဲ့ဒါ အခု သူ႔အေဖဆီကို လာလည္တာတဲ့၊ သားအဖေတြက အိမ္မွာမေတြ႕ရတာ က်ေန တာပဲေလ။ ဟင္း...ဟင္း”

        

အတန္းထဲက ဆရာမကအျပင္သို႔ထြက္လာရင္း....

     

“ေၾသာ္.. အေ၀းေရာက္ေနတဲ့ ဆရာ့သားဆိုတာလား။ သားအေဖ ေျပာေျပာေနတာေတာ့ ခဏခဏ ဆိုသလို ဆရာမတို႔ ၾကားဖူးေနတာ။ လူကိုတစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးခဲ့ေပမယ့္ နာမည္ကိုေတာ့ ရင္းႏွီးေနခဲ့တာၾကာၿပီသားရဲ႕။ ဆ ရာမက မင္းထြက္သြားၿပီးမွ ဒီေက်ာင္းကို ေျပာင္းလာခဲ့တာေလ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

       

အေဖ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆရာမမို႔ ယဥ္ေက်းစြာ သူႏႈတ္ဆက္လိုက္မိသည္။ ထိုဆရာမက ၿပံဳးကာ ေခါင္းၿငိမ့္ ျပသည္။ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကေတာ့ “ဒုတိယတန္း”ဟု ေရးထားေသာ စာသင္ခန္းေရွ႕သို႔ သူတို႔ ေရာက္လာၾက ၏။

       

 “လွည္းဘီးမ်ား ႐ႊံ႕ထဲကၽြံေနေသာအခါ လွည္းသမားသည္ မည္သူ႔ကို တိုင္တည္သနည္း”....

         

သံေနသံထားျဖင့္ ေမးလိုက္ေသာ အေဖ့အသံအား သူၾကားလိုက္ရေတာ့ ၿပံဳးမိသည္။

         

“လွည္းဘီးမ်ား႐ႊံ႕ထဲကၽြံေနေသာအခါ... လွည္းသမားက ေရနတ္မင္းကို တိုင္တည္ပါသည္”...

      

သံၿပိဳင္ေျဖလိုက္ၾကေသာ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား၏ အသံေၾကာင့္ သူထပ္ၿပံဳးမိျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားငယ္ ေလးမ်ား၏ စာဆိုသံသည္ သူ႔နားထဲတြင္ ခ်ိဳၿမိန္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ဂီတသံစဥ္ေတးသြားတစ္ပုဒ္လို ျဖတ္သန္းစီး ဆင္းသြားေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။

         

လိုက္ပို႔ေသာဆရာမက အတန္း၀သို႔၀င္လိုက္ရင္း...

        

“ဆရာ... ဒီမွာဘယ္သူေရာက္ေနသလဲဆိုတာ လာၾကည့္ပါဦး”....

         

အခန္း၀ကို ေက်ာေပးထားသည့္ အေနအထားတြင္႐ွိေသာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေ႐ွ႕မွာရပ္ရင္း ကေလးမ်ားကို စာခ်ေပးေနခဲ့ေသာ အေဖက သူ႔အား ျမင္ေသးဟန္မတူ။ သို႔ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားေလးမ်ား၏ အၾကည့္အား လံုးက အတန္း၀မွ သူတို႔ဆီသို႔ ေရာက္လာၾက၏။  ေခၚလိုက္ေသာ ဆရာမ၏အသံေၾကာင့္ အတန္း၀သို႔ ထြက္လာ ေသာအေဖက သူ႔ကိုျမင္ေတာ့...

         

“ဟာ... သား၊ မိုးနဲ႔ ေလနဲ႔ဟာကို အိမ္မွာမေနပဲ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီကို လိုက္လာရတာတုန္းကြ”....

         

ဟု... အံ့ၾသစြာျဖင့္ ၿပံဳးရင္းေမးေလေတာ့သည္။ သူက ‘ပ်င္းလို’့ဟု ခပ္တိုးတိုးျပန္ေျဖေတာ့ အေဖက ရယ္၏။ ဟုတ္သည္၊ အေ၀းႀကီးမွ အိမ္သို႔ခဏျပန္လာရေသာသူ႔အတြက္ အလုပ္လုပ္စရာ မယ္မယ္ရရ မ႐ွိတာမို႔ ပ်င္း ေနခဲ့ရတာ အမွန္ပင္။၊ ေနာက္ၿပီး... လုပ္ငန္းခြင္အသီးသီးသို႔ သြားေနၾကေသာ အေမ၊ အေဖႏွင့္ အစ္ကို၊ အစ္မ ေတြေၾကာင့္ အိမ္တြင္ဘယ္သူမွမ႐ွိ၊ သူျပည္ပ မထြက္ခင္က ႐ွိခဲ့ဖူးေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕မွာလည္း အလုပ္ ကိုယ္စီႏွင့္၊ ႐ွိသည့္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း (သူ႔ဘက္က ျပည္ပတြင္ အေနၾကာလာခဲ့၍ ဘာမွမ ေျပာင္းလဲခဲ့ေသာ္လည္း) စည္းျခားသည့္ စကားမ်ားကိုဆိုသူဆို၊ ေထ့ေငါ့ခ်င္သလိုမ်ိဳး စကားေတြေျပာရင္း ေ႐ွာင္ ဖယ္ ေ႐ွာင္ဖယ္ လုပ္ေနတတ္တာမို႔ ထပ္ေတြ႔ဖို႔ရာ သူမႀကိဳးစားခ်င္မိေတာ့တာ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အ လည္ျပန္လာသည့္ ရက္မ်ားအတြင္း အိမ္မွာ သူတစ္ေယာက္ထဲ စာအုပ္ဖတ္ေနရတာ မ်ားေနခဲ့ပါသည္။ သူစာ အုပ္ေတြ ဖတ္ေနျပန္ေတာ့လည္း အေဖႏွင့္အေမတို႔က ျမင္တိုင္း “သားရယ္၊ မင္းမ်က္စိကို အနားေပးပါဦးကြာ” ဟု ဆိုတတ္ျပန္ေသးသည္။

         

“ကဲ..အခု ဘာလုပ္ဖို႔ အေဖ့ေက်ာင္းကို လိုက္လာရတာလဲ”

       

ၿပံဳးၿပီးေမးေသာ အေဖ့အေမးစကားကို မ်က္ႏွာခပ္ပုပ္ပုပ္လုပ္ထားၿပီး သူျပန္ေျဖမိ၏။

        

“လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်င္လို႔ လိုက္လာတာ”

 “ေဟ”...

       

အေဖက အံ့ၾသရယ္ခ်င္သလိုပံုစံျဖင့္ ေရ႐ြတ္သည္။ ေနာက္ သူတို႔သားအဖကို ေဘးနားမွေနၿပံဳးရင္း ရပ္ ၾကည့္ေနခဲ့ေသာ ေစာေစာကလိုက္ပို႔သည့္ ဆရာမအား တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ...

         

“အိမ္မွာ တီးမစ္ခ္အထုတ္ေတြ ႐ွိတယ္ေလကြာ။ ေဖ်ာ္ေသာက္ေရာေပါ့ သားရယ္”

“ဟင့္အင္း... ဆိုင္ကေဖ်ာ္တဲ့ ေပါ့ဆိမ့္လက္ဖက္ရည္ကို ဆိုင္မွာပဲေသာက္ခ်င္တာ”

         

ေခါင္းခါရင္း ဂ်စ္တိုက္စြာျပန္ေျဖေသာ သူ႔ကို အေဖကၿပံဳးရင္းၾကည့္ကာ...

        

 “ဒါဆိုလည္း ကိုယ့္ဘာသာ သြားေသာက္ပါလားသားရဲ႕။ ဘာတုန္း ပိုက္ဆံမ႐ွိလို႔လားကြ”

       

အေဖ့အေမးစကားေၾကာင့္ သူခိုးၿပံဳးလိုက္မိသည္။ ဟုတ္သည္။ ဟိုးအရင္ အခ်ိန္ေတြတုန္းက (သူ ျပည္ပမ ထြက္ခင္ အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆို) လက္ဖက္ရည္ဖိုးမ႐ွိတိုင္း အေဖ့ဆီက သူေတာင္းေနက်။ တစ္ခါတေလ အိမ္မွာ အေဖ့ကို ေျပာၿပီး အက်ႌအိတ္ထဲကေန သူႀကိဳက္သေလာက္ ႏႈိက္ယူသြားေနက်။ အခုေတာ့ သူျပန္လာခိုက္တြင္ သံုးခ်င္ရာသံုးဖို႔ဆိုၿပီး သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္အေဟာင္းေလးထဲမွာ အေမထည့္ထားေပးေသာ ပိုက္ဆံအခ်ိဳ႕႐ွိေနခဲ့ ေသာ္လည္း အေဖ့ေ႐ွ႕မွာ လက္၀ါးျဖန္႔လိုက္ၿပီး...

        

“ဟုတ္တယ္... ေပး”....

       

၀တ္ထားေသာ အျဖဴေရာင္ လည္ကတံုး႐ွပ္အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲမွ ငါးရာတန္ေလးတစ္႐ြက္ကိုထုတ္ၿပီး သူ႔ လက္ထဲသို႔ အေဖကထည့္ေပးသည္။ သူျမန္ျမန္ေလး လွမ္းယူလိုက္၏။ ဟုတ္သည္။ သူဘယ္ေလာက္ပဲ ပိုက္ဆံ ႐ွာေနႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ အေဖေပးေသာ ထိုပိုက္ဆံေလးကို သူမက္ေမာပါသည္။ ပိုက္ဆံယူၿပီးေသာ္လည္း သူေခါင္း ခါကာ....

         

“ဟုတ္ဘူးဗ်။ သားတစ္ေယာက္ထဲ မေသာက္ခ်င္ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အေဖဆီလာခဲ့တာ။ အေဖနဲ႔အတူတူ သြားထိုင္ခ်င္လို႔ ေက်ာင္းအထိလိုက္လာၿပီး ေခၚတာဗ်။ သိၿပီလား”

         

သူ႔စကားေၾကာင့္ ေဘးနားတြင္ ရပ္ၾကည့္ေနေသာဆရာမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေလေတာ့သည္။ အေဖကလည္း ရယ္ရင္း...

        

“ဟာ... သားရယ္။ ဒီမွာ ေက်ာင္းမဆင္းေသးဘူးေလကြာ။ ေက်ာင္းက ညေနသံုးနာရီမွဆင္းမွာေလ။ အခုမွ ႏွစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ပဲ႐ွိေသးတာေလကြာ”

“လိုက္ပို႔လိုက္ပါ ဆရာရယ္။ ဆရာ့အတန္း ကၽြန္မတို႔ၾကည့္ထားလိုက္ပါ့မယ္။ ဆရာ့သားေလး သနားပါ တယ္႐ွင္။ သူ႔ချမာ အေ၀းႀကီးကေန ျပန္လာရတာကို”

      

ေဘးနားမွ ဆရာမက သူတို႔သားအဖကိုၾကည့္ၿပီး မေနႏိုင္ေတာ့သလို၀င္ေျပာ၏။ အတန္းထဲမွကေလးေလး မ်ားကေတာ့ သူတို႔ေတြကိုၾကည့္ကာ ႂကြက္စီ... ႂကြက္စီႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ သူက...

       

“ဟုတ္ပါတယ္ဗ်။ သားကလည္း ေက်ာင္းဆင္းမွ အေဖနဲ႔အတူတူသြားဖို႔ ႀကိဳၿပီးလာတာပါ။ အခုေလာေလာ ဆယ္သြားမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး”

“ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ ဒီသားအဖေတြ”

        

ေစာေစာကအတန္း၀မွာ သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေသာ ဆရာမက အနားသို႔ေရာက္လာရင္း ေမးျခင္းျဖစ္ေလ၏။ အေဖက ရယ္ရင္း...

        

“ဒီမွာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားခ်င္တယ္ဆိုၿပီး လာဂ်ီက်ေနလို႔ဗ်။ သူ႔အ႐ြယ္ႀကီးနဲ႔လည္း မုန္႔ဖိုးေတာင္းေနေသးတယ္ေလဗ်ာ။ ဒါကၽြန္ေတာ္ေျပာေျပာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သား အငယ္ဆံုးေလ ဆရာမ”

“သိၿပီးပါၿပီ႐ွင္၊ ေစာေစာက ေတြ႕ၿပီးသားပါ။ ဆရာေျပာေျပာေနတဲ့ ဆရာ့သားက အျပင္မွာေတြ႕ရေတာ့ တကယ့္ လူငယ္ေလးလိုပဲေနာ္”

        

ထိုဆရာမက ေခါင္းစြပ္မိုးကာသားဂ်ာကင္ အနက္ေရာင္၊ ေအာက္ခံတီ႐ွပ္အျဖဴ၊ ေနာက္ ဒူးေခါင္းနားအထိ သာ႐ွည္ေသာ ေ႐ွာ့ပင္န္ေလးႏွင့္အတူ ေအာက္က ကြင္းထိုးဖိနပ္အႀကီးႀကီးကို ၀တ္ထားေသာ ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္သူ႔ ကိုၾကည့္ရင္းေျပာ၏။ အေဖက ၿပံဳးကာေခါင္းၿငိမ့္ျပရင္း သူ႔ကိုၾကည့္ကာ...

        

“သား.. မင္းက မိုး႐ြာခါနီးကို ထီးလည္းမယူလာဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ အေအးမိေနပါဦးမယ္ကြာ။ မင္းအေမသိရင္ အေဖ့ကို ဆူေနဦးမယ္။ ေနဦး... ဒီကိုဘာနဲ႔လာတာလဲ”

“ဆိုက္ကားနဲ႔လာတာ၊ ဒီလမ္းထဲကို ဆိုက္ကား၀င္မရလို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတာေလ”

“ေအး..ေအး..၊ ဒါဆိုခဏေစာင့္၊ မိနစ္သံုးဆယ္ေလာက္ဆို ေက်ာင္းဆင္းေတာ့မွာပါကြာ။ အဲ့ဒီက်မွ အတူ တူသြားၾကတာေပါ့။ အေဖ လိုက္ပို႔မယ္”

“ဟုတ္”....

        

သူနာခံစြာ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ပါသည္။ အသက္ႏွစ္ဆယ့္ခုႏွစ္ႏွစ္နီးပါး ျဖစ္ေနခဲ့ေပမယ့္ အေဖ့ကိုသူဆိုးရတာ မ႐ွက္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူစိမ္းမ်ားေရွ႕တြင္မူ သူဆင္ျခင္သင့္သည္ ထင္မိ၏။

         

ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ယူလာေပးေသာ သစ္သားခံုေလးကို အေဖ့အတန္းအျပင္ဘက္႐ွိ ေကာ္ ရစ္ဒါမွာခ်ၿပီး သူထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ ေစာေစာက ဆရာမႏွစ္ေယာက္က သူ႔ကိုၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၿပီး အတန္း႐ွိရာ သို႔ ျပန္သြားၾကေလ၏။ အေဖကလည္း သူ႔ပခံုးကိုတစ္ခ်က္ပုတ္ရင္း စာဆက္သင္ရန္ သူ႔အတန္းထဲကိုျပန္၀င္သြား သည္။

         

“ကဲ..ျပန္စမယ္...၊ ေရနတ္မင္းက လွည္းသမားကို မည္သို႔ေျပာလိုက္သနည္း”....

“ေရနတ္မင္းက လွည္းသမားအား... ဟယ္လူပ်င္း..လွည္းကို ေ႐ွ႕သို႔ေ႐ြ႕ေအာင္ သင္ကိုယ္တိုင္”....

        

အေဖ့ ေမးခြန္းအဆံုးတြင္ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား၏ ၿပိဳင္တူညီညာစြာျပန္ေျဖလိုက္ေသာ စာအံသံေလးမ်ား ကို သူနားေထာင္ရင္း ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းမွ ကုကၠိဳလ္ပင္၊ ခေရပင္၊ အုန္းပင္ စသည္တို႔ ေလတိုက္တိုင္း ယိမ္းႏြဲ႔ေန ခဲ့ၾကတာကို သူေငးကာ ေတြးေနမိခဲ့သည္။ အေဖသည္ သူ႔အတြက္ ဖခင္တစ္ေယာက္တင္သာမက သူ၏ သင္ဆ ရာလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကိုပင္။

        

ဟုတ္သည္၊ အေဖသည္ ငယ္စဥ္တုန္းက သူတက္ခဲ့ရသည့္ မူလတန္းေက်ာင္းေလးတစ္ခုတြင္လည္း အခုလိုမ်ိဳး မူလတန္းျပဆရာတစ္ဦးအျဖစ္ ႐ွိေနခဲ့ဖူးသည္။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသြားတိုင္း အေဖ့ေမာင္ဗမာစက္ဘီး ကယ္ရီယာ အေနာက္ကေနထိုင္ရင္း ေက်ာင္းလိုက္တက္ခဲ့ရတာေတြကို မွတ္မိေနေသးသည္။ တစ္ခါတေလ ေက်ာင္းမွအျပန္ လက္ဖက္ရည္ႀကိဳက္တတ္ေသာအေဖက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔၀င္ၿပီး ေသာက္တိုင္း ေအာက္ခံ ပန္းကန္ျပားေလးထဲသို႔ ခြက္ထဲမွ လက္ဖက္ရည္မ်ားကို နည္းနည္းခ်င္းထည့္ကာ ေအးေအာင္မႈတ္ၿပီး တိုက္ခဲ့တာ ေတြကိုလည္း မွတ္မိေနပါေသးသည္။

        

ထိုစဥ္က အေဖစာသင္ေသာ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးတြင္ သူငယ္တန္းမွ ေလးတန္းအထိ သူတက္ခဲ့ရ တာမွန္ေသာ္လည္း စတုထၳတန္းေရာက္မွ အေဖ့အတန္းမွာ သူတက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ကိုယ့္အေဖအတန္းမွာ တက္ရ တာျဖစ္ေသာ္လည္း ဘာအခြင့္အေရးမွ ပိုမရခဲ့ဖူးပါ။ အခြင့္အေရးမရသည့္အျပင္ မွတ္မွတ္ရရ ႐ိုက္ခံထိခဲ့ဖူးေလ သည္။ မုန္းစားေက်ာင္းဆင္းခါနီး ကစားခ်င္ေဇာႀကီးေသာစိတ္မ်ားျဖင့္ မလွမပေရးထားေသာ သူ႔စာအုပ္ကို  အ နားသို႔ေခၚျပရင္း လက္ဖ၀ါးကိုနာေအာင္ ႀကိမ္လံုးေသးေသးေလးျဖင့္ ခပ္စပ္စပ္ေလး တြယ္ခံရျခင္းပင္။ ေနာက္ စာေရးတာ အရမ္းႀကီးမလွရင္ေနပေစ၊ သူမ်ားဖတ္လို႔ရေအာင္ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္းေရးရတယ္ကြ...ဟု ဆိုခဲ့ေသာ အေဖ့ရဲ႕စကားမ်ားက သူ႔နားထဲမွမထြက္ႏိုင္ခဲ့တာ အခုအခ်ိန္အထိ...။

        

ေနာက္ သူငါးတန္းေရာက္ေတာ့ ထိုမူလတန္းေက်ာင္းေလးကို စြန္႔ခြာကာ အထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ ေျပာင္း ေ႐ြ႔ခဲ့ရ၏။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သူအတန္းႀကီးလာခဲ့ေသာ္လည္း အေဖ့ရဲ႕မူလတန္းျပ ေက်ာင္းဆရာဘ၀ေလးက အ ရင္အတိုင္း မေျပာင္းလဲခဲ့။ တစ္ခါတေလ အေဖ့မိတ္ေဆြဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက အလယ္တန္းျပ၊ အထက္တန္းျပ၊ ေက်ာင္းအုပ္ စသည့္ ရာထူးအသီးသီးတိုးသြားေအာင္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္မ်ားျဖင့္ ႀကိဳးစားသြားၾကေသာအခါ၊ အေဖ့ ကိုလည္း တိုက္တြန္းစကားေတြ ဆိုတတ္ၾကေသာအခါ ၿပံဳးေနတတ္ေသာ အေဖ့အားၾကည့္ရင္း သူနားမလည္ႏိုင္ ခဲ့။ သို႔ေသာ္ အခုေတာ့ သူနားလည္လာခဲ့မိရ၏။ ကေလးေလးေတြကို အေျခခံမူလတန္းမွစၿပီး စာသင္ေပးရျခင္း အား ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာ အေဖရယ္ေလ။

         

“ကဲ.... ကိုယ့္ပစၥည္းေတြကိုယ္ စံုေအာင္စစ္ၿပီးသိမ္းမယ္ေဟ့။ ေက်ာင္းဆင္းခါနီး ျပန္စစ္ၾကပါ”

      

အေဖ့သတိေပးစကားႏွင့္အတူ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား၏ ဆူညံသံေလးမ်ားကို သူၾကားလိုက္ရသည္။ သူငယ္ငယ္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းမွအျပန္လြယ္အိတ္ကို စစ္ေစခဲ့တာ၊ သူမ်ားပစၥည္းကို မွားပါလာခဲ့လွ်င္ ေနာက္ ေန႔ျပန္ေပးခိုင္းတတ္ေသး၏။ သူမ်ားပစၥည္းကို မမက္ေမာတတ္ေစဖို႔ လမ္းျပေပးခဲ့ေသာ အေဖ့ေက်းဇူးမ်ားေၾကာင့္ (ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ခဲ့သည့္) ႐ိုးသားမႈတစ္ခုက အခုအခ်ိန္ထိ သူ႔ရင္ထဲတြင္ အျမစ္တြယ္ေနခဲ့ဆဲပင္။

         

“ကဲ...သား... ထေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းၿပီကြ။ အေဖတို႔သြားၾကမယ္ေလ”...

“ဟုတ္ကဲ့”....

        

ေက်ာင္းသားေလးမ်ားၾကားမွ သူတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွထြက္ခဲ့ၾကေတာ့ ဆရာမတခ်ိဳ႕က ၿပံဳးၾကည့္က်န္ေနခဲ့ၾက၏။ မိုးသက္ေလတစ္ခ်က္ေ၀့ကာ တိုက္ခတ္လာျပန္တာမို႔ အေဖ့ပခံုးကို သူလွမ္းဖက္ လိုက္မိပါသည္။ ေဖေဖက ၿပံဳးေနရင္း...

         

“ခ်မ္းလို႔လားသားရဲ႕”....

“ဟုတ္ကဲ့”...

“ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ မေဆာ့ၾကနဲ႔ကြ...ေခ်ာ္လဲမယ္မင္းတို႔။ ေတာ္ၾကာမိုး႐ြာေတာ့မွာ ျမန္ျမန္ျပန္ၾကဦးေနာ္။ လမ္းမွာ ေလွ်ာက္ေဆာ့မေနၾကနဲ႔ဦး”

       

သူႏွင့္လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း အနားမွာေလွ်ာက္ေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကို အေဖက စိုးရိမ္စြာျဖင့္ လွမ္းေအာ္ ေျပာေနျပန္ေလသည္။ ကေလးေလးမ်ားက ‘ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာႀကီး’ဟု လက္ကေလးမ်ားကို ပိုက္ရင္း ျပန္ေျဖသြားၾကတာ ေတြ႔ရေတာ့ သူ႔ရင္ထဲတြင္ၾကည္ႏူးမိ၏။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မူလတန္းျပဆရာႀကီးဘ၀ကို အေဖမစြန္႔ လႊတ္ႏိုင္တာမ်ားလားဟု မေရမရာ ေတြးလိုက္မိေသးသည္။

        

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္စီ အတူတူေသာက္ၾကစဥ္ ဘူးထဲမွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို သူထုတ္ေသာက္ေတာ့ ေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ့ၿပီျဖစ္ေသာအေဖက...

         

“သားရယ္... မင္းေဆးလိပ္ေတြ အရမ္းမေသာက္နဲ႔ေနာ္”...

“ဟုတ္ကဲ့ပါ... အေဖရဲ႕”...

         

စိုးရိမ္ပူပန္စြာျဖင့္ ေျပာေသာစကားမို႔ သူေသခ်ာေခါင္းၿငိမ့္ၿပီး ကတိေပးလိုက္မိပါသည္။ ေနာက္ၿပီး သူတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္စတက္ေတာ့ ေဆးလိပ္စေသာက္ျဖစ္ခဲ့တာကို တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔သံုးကာ အတင္းအက်ပ္မတား ျမစ္ခဲ့ပဲ ‘မေကာင္းတာကိုသိေပမယ့္ လုပ္ခ်င္ေနတယ္ဆိုရင္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိပဲ ေကာင္းတယ္’... ဟု သ တိေပးခဲ့တာကို မွတ္္မိေနပါေသးသည္။

        

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွ စားပြဲခံုေသးေသးေလးတြင္ ႏွစ္ေယာက္ပူးၿပီး ေဘးခ်င္းယွဥ္လွ်က္ ထိုင္ေနခဲ့ၾကေသာ သူတို႔သားအဖကို ဆိုင္အတြင္း႐ွိ တခ်ိဳ႕၀ိုင္းမ်ားမွ အထူးအဆန္းလိုၾကည့္ေနၾကတာ သူသတိထားမိ၏။ သူ အလုပ္လုပ္ေသာ ႏိုင္ငံ၏အေၾကာင္းမ်ား၊ လုပ္ငန္းခြင္ရဲ႕အေၾကာင္းမ်ားကို အေဖက ခပ္တိုးတိုးျဖင့္ၿပံဳးၿပီးေမးေသာ အခါ သူျပန္ေျဖလိုက္တိုင္း အေဖ့ရဲ႕မ်က္၀န္းမ်ားက ေက်နပ္ျခင္းေရာင္စဥ္မ်ားျဖင့္ တလက္လက္ ႐ွိေနခဲ့သည္။ ဒီ လိုမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ သူ႔ကို လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက အေဖၾကည့္ခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိသည္။

        

သူဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ညဥ့္နက္ပိုင္းအထိတိုင္ေအာင္ စာက်က္ေနတတ္ေသာသူႏွင့္ မလွမ္းမ ကမ္းတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းဓါတ္ဘူးတစ္လံုးျဖင့္ ေရေႏြးထိုင္ေသာက္ရင္း ဘယ္ေလာက္ ညဥ့္နက္ေနေန အေဖက ထိုင္ေစာင့္ေပးခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ အိပ္သင့္ၿပီဟု တိုက္တြန္းေျပာခဲ့ရင္း သူ႔ကို အားရေက်နပ္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတာ။ သို႔ေသာ္ အခုေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ေသာမ်က္လံုးမ်ားထဲတြင္ အားကိုးျခင္း အရိပ္အ ေယာင္မ်ားလည္း ယွက္သန္းေနခဲ့တာကို သူသတိထားမိေတာ့ ပိုႀကိဳးစားဖို႔ တိတ္တိတ္ေလး က်ိတ္ဆံုးျဖတ္ထား လိုက္မိ၏။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႀကီးေျဖရေတာ့ အေဖကိုယ္တိုင္လိုက္ၿပီး (ငယ္ငယ္တုန္းက စီးခဲ့ရသည့္ စက္ဘီးအို ေလးေပၚတင္ကာ) စာေမးပြဲေျဖရမည့္ေက်ာင္းသို႔ လိုက္ပို႔ခဲ့၊ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့တာေတြကိုလည္း သူဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္တာေသခ်ာလွပါသည္။

         

“ကဲ... သားေရ၊ ျပန္ၾကရေအာင္ကြာ။ မိုးေတြ႐ြာလာၿပီကြ၊ ေတာ္ၾကာ မင္း အေအးမိေနလိမ့္မယ္။ ေနာက္ ၿပီး မင္းအေမက သူအိမ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ မင္းကိုမေတြ႔ရင္ အေဖ့ကိုဆူေနဦးမယ္ကြာ.. ဟား... ဟား”

        

အေဖ့ရဲ႕ရယ္သံႏွင့္အတူ သူလည္းလိုက္ရယ္မိ၏။ သူတို႔သားအဖ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အိုအိုေလးထဲမွ ထြက္ ခဲ့ၾကေတာ့ ဆိုင္အျပင္ဘက္တြင္ မိုးမ်ားသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။ အေဖက သူ႔ကခ်င္လြယ္အိတ္ အေဟာင္းေလးထဲမွ ခိုတံဆိပ္ ေခါက္ထီးအနက္ေရာင္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ဖြင့္ေပးလာတာေၾကာင့္ သူ လွမ္းယူလိုက္ ရင္း အေဖ့ပခံုးကို အသာဖက္ကာ ထီးမိုးေပးလိုက္သည္။ မိုးေရစက္မ်ား သည္းထန္စြာ က်ဆင္းေနခဲ့ေသာ လမ္းမ ေလးထက္တြင္ သူႏွင့္အေဖတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္မွာ အတူတူခိုလံႈရင္း အိမ္အျပန္လမ္း သို႔ ေျခလွမ္းစ,ေနမိခဲ့ၾကပါသည္။ မိုးသက္ေလေၾကာင့္ အျပင္ဘက္တြင္ ခ်မ္းေနခဲ့ရေသာ္လည္း အေဖ့ကို ဖက္ ထားရတာမို႔ သူ႔ရင္ထဲ...၊ ေနာက္ စိတ္တြင္ ေႏြးေထြးေနခဲ့မိသည္။ အေဖလည္း သူ႔လိုပဲ ႐ွိေနမွာေသခ်ာပါသည္။ ၿပံဳးေနခဲ့ေသာ အေဖ့မ်က္လံုးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက သက္ေသခံေနျခင္းအား သူျမင္ေနရလို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

                                                       

~~~@~~~

        

အေတြးႏွင့္ေလွ်ာက္လာခဲ့ေသာသူ၊ ေဘးနားမွေနေ၀ါခနဲျဖတ္သြားေသာ ဆိုင္ကယ္သံေၾကာင့္ လက္႐ွိ သူ က်င္လည္ေနခဲ့ရေသာ ပတ္၀န္းက်င္သို႔ စိတ္၀ိညာဥ္တို႔ ျပန္ေရာက္လာရေတာ့၏။ မိုးမ႐ြာခင္ ခပ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္လာခဲ့မိေလတာ၊ ခုေတာ့ ေ႐ွ႕မွာ သူတို႔ေနေသာ တိုက္ခန္းမ်ားကိုပင္ လွမ္းျမင္ေနရေလၿပီ။ သို႔ရာတြင္ မီးပိြဳင့္ေလးတစ္ခုကို သူျဖတ္ကူးရေပဦးမည္။ မီးပိြဳင့္ေလးမွ အခ်က္ျပမီးကို လမ္းကူးရန္အတြက္ေစာင့္ေနရင္း ၿပီးခဲ့ ေသာရက္က အမိေျမ႐ွိသူ႔အိမ္သို႔ ဖုန္းဆက္စဥ္ အေဖေျပာခဲ့ေသာ စကားေလးကို ျပန္သတိရလာမိေတာ့ ၿပံဳးမိ လိုက္သည္။ အေဖေျပာေသာ စကားေလးမွာ အျခားေတာ့မဟုတ္...“သား... အဲ့ဒီမွာ ကားေတြအမ်ားႀကီးေနမယ္၊ ကားလမ္းကူးရင္ ေသခ်ာၾကည့္ကူးေနာ္” ဟူေသာ စကားေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အသက္သံုးဆယ္နီးပါး ႐ွိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ သူ႔ကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ပူပန္စြာျဖင့္ ခ်စ္ခင္ေနႏိုင္ေသးတဲ့ အေဖရယ္ေလ။ အေဖ့ရဲ႕ ေမတၱာတရားမ်ားက သူ႔အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၫိႈးႏြမ္းမသြားႏိုင္သည့္ မၫိႈးပန္းေလး တစ္ပြင့္လိုသာ။

        

မီးပိြဳင့္ေလးကို ကားေတြအကုန္႐ွင္းမွ သူျဖတ္ကူးမိသည္။ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွ မိုးသက္ေလထဲတြင္ ဘယ္သူ မွမျမင္ႏိုင္သည့္ မၫိႈးပန္းရနံ႔ေလးက လြင့္ပ်ံ႕ေနဆဲျဖစ္တာကို သူတစ္ေယာက္ထဲခံစားမိရင္း ေ႐ွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္ရ မည့္လမ္းကို တည့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္ရင္း...။            ။

===========================================================

အၿငိမ္းစားမူလတန္းျပေက်ာင္းဆရာႀကီး ေဖေဖ့ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ (၂၅)ရက္ေန႔က က်ေရာက္ခဲ့ေသာ (၆၂)ႏွစ္ ေျမာက္ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္.... ၂၀၀၇ဇူလိုင္လတုန္းက အိမ္ခဏျပန္ျဖစ္တုန္း ေဖေဖႏွင့္အ တူ လဖၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကို ခံစားေရးဖြဲ႔ထားတာပါခင္ဗ်ာ....။      ။

===========================================================

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္....

ဏီလင္းညိဳ

အပ်ိဳစင္မဂၢဇင္း၊ ၂၀၁၄၊ ဇန္န၀ါရီ။